Fyrsta læknaviðtalið
Á mánudagsmorgninum var komið að því sem mér hafði kviðið fyrir, viðtal við geðlækni sem ég þekkti ekki! Ég hef lengi átt við kvíða og vandamál í sambandi við að treysta fólki og opna mig fyrir nýjum aðilum. Ég gekk inn í herbergið og tók læknirinn á móti mér með handabandi en tilkynnti mér um leið að hann væri ekki læknirinn sem ætti með mín mál að gera, sá væri í fríi en væri væntanlegur strax daginn eftir. Hann hefði þó viljað heyra í mér hvernig ég hefði það. Viðstaddir voru einnig aðstoðarlæknir og hjúkrunarkona eins og venja er við viðtöl sem þessi.

Ég hef verið inn og út úr geðkerfinu í nokkuð mörg ár verið á geðdeild LSH við Hringbraut, á Kleppi,á Hvíta bandinu og á þessum tíma farið í ógrynni viðtala sem varða flest ef ekki allt í mínu lífi. Kannski þess vegna voru það mér vonbrigði þegar læknirinn sem átti ekkert með mín mál að gera tók að spyrja mig spurninga einsog: „Af hverju ertu hér“, “hvað gerir þú“, „af hverju ertu öryrki“, „ertu á einhverjum meðulum“ einsog hann orðaði það!

Þegar ég taldi upp á hvaða lyfjum ég væri var ég umsvifalaust spurður hvaða læknir hefði skrifað upp á þau og af hverju. Mér leið einsog ég þyrfti að verja ákvarðanir lækna sem höfðu komið að meðferð minni undanfarin ár. Eitt ákveðið lyf virtist vekja áhuga aðstoðarlæknisins meira en önnur en það var Lyrica sem ég hafði tekið í um 2 ár við kvíða en einnig vegna verkja. Hann spurði mig strax hvers vegna ég tæki það og hvort mér fyndist það virka. Ég sagðist ekki viss um virknina en sagði þó að Lyrica hefði alls ekki útrýmt kvíða hjá mér. Hann spurði mig því næst hvort ég vildi ekki bara losna við Lyrica. Ég sagði að ef það væri ekki að virka vildi ég allt eins losna við það.

Eftir þennan fund var Lyrica lækkað verulega hjá mér en það var hins vegar aldrei rætt hvort eitthvað annað lyf gæti virkað betur og tekið við hlutverki Lyrica. Eftir þennan fund velti ég því fyrir mér af hverju það hefði legið svona á að lækka hjá mér lyfin sérstaklega þar sem læknirinn sem átti að sjá um mín mál var væntanlegur daginn eftir.

Læknirinn mættur
Eftir svefnlausa nótt, bæði vegna kvíða en líklega einnig útaf lækkun á Lyrica fyrir svefn, var komið að viðtali hjá lækninum sem átti að sjá um mín mál. Ég gekk inn og tók í höndina á honum. Hann spurði mig hvernig ég hefði það og ég sagði honum að mér liði mun betur en þegar ég var lagður inn. Hann spurði mig hvort ég færi ekki bara heim daginn eftir. Mér var brugðið en auðvitað langaði mig bara heim svo ég játti því.

Næst spurði hann mig hvað ég vildi svo sem að væri gert. Hann gæti svo sem hækkað hjá mér Seroxat eða Lyrica! Ég sagði honum að Lyrica hefði nú verið lækkað af kollega hans daginn áður svo hann skyldi nú ekkert vera að breyta því. Svo þurfti ég að svara sumum af sömu spurningunum og ég hafði verið spurður að deginum áður og þegar ég var lagður inn.

Eftir um fimm mínútur var okkar fundi lokið og ég skyldi heim daginn eftir. Vonbrigðin voru gríðarleg þegar ég áttaði mig á því að læknirinn hafði ekki einu sinni haft fyrir að lesa um hvers vegna ég var lagður inn eða hvað hefði verið gert á deildinni hans. Mér fannst ég einskis virði!!!!!! En strax og ég kom inná herbergi kom hjúkrunarkonan sem hafði verið á fundinum og tjáði mér að læknirinn vildi ræða við mig aftur. Þegar ég gekk inn í annað sinn sagðist hann hafa verið að lesa aðeins í sjúkraskýrslunni minni og séð að ég væri greindur með áfallastreituröskun. Ég játti því en því næst spurði hann hvaða áföllum ég hefði orðið fyrir. Ég sagði honum lítillega frá þeim en nú vildi hann fá að hitta konuna mína áður en ég færi heim. Fundur með konunni minni var ákveðinn daginn eftir og útskrift ákveðin í framhaldinu.

Fjölskyldufundur
Það var komið að fjölskyldufundinum. Konan mín var mætt með yngsta barnið okkar. Ásamt okkur var nú læknirinn, hjúkrunarkona og svo hafði læknirinn boðað félagsráðgjafa á fundinn. Mér fannst þetta strax mjög erfitt en þarna áttum við að ræða okkar innstu fjölskyldumál fyrir framan fólk sem við þekktum ekki neitt. Mér fannst líka skrýtið að læknirinn skyldi boða félagsráðgjafa á fundinn án þess að ræða það frekar við mig.

Læknirinn dembdi á okkur spurningum og ég var orðinn órólegur. Ég fann hvernig hann dæmdi samband okkar hjóna og mig sem persónu. Hann spurði spurninga einsog hvað heldur ykkur saman og bað konuna mína að nefna hversu mörg % hún hefði verið hamingjusöm á árinu sem var nýliðið. Hann fullyrti jafnvel að konan mín væri tilbúinn að skilja við mig og þurfti konan mín að leiðrétta hann. Eftir að hafa úthúðað mér, að mér fannst, í nokkurn tíma spurði læknirinn hjúkrunarkonuna og félagsráðgjafann um þeirra álit og sagðist hjúkrunarkonan sem ég hafði aldrei hitt áður greina það hjá konunni minni að hún væri orðinn þreytt á að hugsa um mig.

Læknirinn spyr mig þá hvernig það sé að sitja og heyra alla tala um sig einsog fjórða barnið á heimilinu. Ég tjáði honum að vissulega væri það erfitt en hann greip þá frammí fyrir mér og sagði „En þú hefur búið þetta allt til sjálfur“. Þarna var mér öllum lokið og ég stóð upp , sagðist ekki geta hlustað á meira og þau gætu haldið áfram að tala illa um mig að mér fjarstöddum. Ég gekk út. Ég fór rakleitt inná herbergi og var í miklu uppnámi. Hugsanir um hvort mín veikindi væru mér að kenna skutu niður í kollinn á mér.

Ég lá uppí rúmi og beið eftir konunni minni og litla barni þegar hjúkrunarkonan sem verið hafði á fundinum gekk inn. Hún var að sækja eigur konunnar minnar og litla barns. Það hrundi yfir mig heimurinn, hafði ég nú gert útslagið og myndi hún ekki fyrirgefa mér. Ég hélt að konan mín væri loksins búin að fá nóg og það að ég gekk út hefði fyllt mælinn. Ég gat ekki hringt strax. Ég var of hræddur við að heyra hvað hún hefði að segja en eftir um 2 klst. gat ég ekki beðið lengur. Hún sagðist ekki vera reið og í raun skilja viðbrögð mín en læknirinn hefði bannað henni að tala við mig fyrr en ég bæðist fyrirgefningar. Hann sagði jafnframt við hana að ég hefði sýnt af mér ótrúlegan barna- og dónaskap. Hann tilkynnti henni einnig að ég myndi útskrifast á föstudag annaðhvort heim eða þau myndu innrita mig á gistiheimili.

Semsagt sama í hvaða ástandi ég væri yrði ég útskrifaður. Þegar þarna var komið sá ég að þessi maður myndi líklega drepa mig heldur en hjálpa mér. Ég sagði konunni að ég ætlaði að útskrifa mig morguninn eftir og samþykkti hún það. Þótt hún væri hikandi um að fá mig strax heim fannst henni ekki tækt að ég yrði útskrifaður á gistiheimi þar sem ég yrði einn.

Lokaviðtalið og útskrift

Þegar ég gekk inní herbergið sá ég strax að læknirinn var sigri hrósandi. Honum hafði líklega tekist að stíga okkur í sundur. Hann spurði mig hvernig mér hefði þótt fundurinn í gær. Ég svaraði að mér hefði þótt fundurinn erfiður en jafnframt hefði mér fundist framkoma hans einkennast af hroka og dónaskap.
Hann svaraði því engu en tilkynnti mér að enn frekari lyfjabreytingar hefðu verið gerðar og ég var settur á geðrofslyf en það ræddi hann aldrei við mig. Ég tilkynnti honum að ég ætlaði að útskrifa mig og fara heim samdægurs. Hann spurði þá hvort og hvenær ég hafði rætt við konuna mína og virtist það koma honum á óvart að hún skyldi ætla að hleypa mér heim. Þetta var sami læknir og ætlaði að útskrifa mig tveimur dögum áður nánast án þess að ræða málin. Þegar þarna var komið var búið að taka mig af tveimur lyfjum, hækka eitt, lækka annað um 80% og bæta við einu. Miklar breytingar á þremur dögum en samt átti að senda mig á gistiheimili og ekkert frekara eftirlit eða meðferð rædd.

Læknirinn sagði mér að ég hefði sýnt af mér ótrúlegan barna- og dónaskap á fundinum daginn áður og virtist fyrirmunað að sjá að mér hefði liðið illa. Ég spurði hann á móti hvort honum fyndist eðlilegt að segja við sjúkling sem lægi inn á geðdeild að hann hefði gert sér þetta allt sjálfur. Hann svaraði með sínum hroka að honum fyndist það fullkomlega eðlilegt. Það var þá sem ég kallaði hann fífl. Ég einfaldlega sagði „þá ert þú fífl“. Þá gerðist eitthvað sem ég reiknaði alls ekki með. Hann sagði mér að koma mér útaf deildinni en ég bara sat og horfði á hann. Þá rauk hann á fætur og öskraði á mig að koma mér útaf deildinni hans, hann léti ekki kalla sig fífl. Hann rauk þannig öskrandi að mér að eitt augnablik hélt ég að hann ætlaði að slá mig. Hann öskraði þrisvar eða fjórum sinnum að ég skyldi koma mér útaf deildinni. Hann rak mig út. Ég fór rakleitt inná herbergi tók saman föggur mínar og hélt mína leið. Þegar heim var komið sagði konan mér að það hefði verið hringt af deildinni og henni tjáð að ég hefði verið dónalegur og sýnt af mér óeðlilega hegðun. Það var hinsvegar ekki nefnt að mér hafði verið hent út af öskrandi lækni.

Eftirmáli
Ég hef haldið áfram í meðferð hjá mínum lækni og sálfræðingi sem báðir starfa við geðdeildir LSH. Það var þó aldrei reynt að leita til þeirra meðan á innlögn minni stóð. Margt sem gerðist í þessari innlögn hefur valdið mér vanlíðan t.d. hugsa ég það nú hvort ég gæti hafa komið í veg fyrir öll þessi veikindi sem hafa lagst þungt á fjölskyldu mína. En það var þó ekki fyrr en ég sá mynd af umtöluðum lækni í blaði að ég ákvað að skrifa þessa grein. Ég fann hvernig tárin tóku að streyma og ég fékk þessa tilfinningu um að mér hefði verið sýnt ofbeldi.