Í þessum pistli ætla ég að fjalla um reynslu mína af því að lifa með geðklofa. Ég greindist með geðklofa fyrir nokkrum árum og á þeim tíma hef ég upplifað margt skrítið. Það verður að viðurkennast að geðklofi er erfiður sjúkdómur að lifa með en ég hef þó fundið leiðir til að takast á við hann og náð töluverðum árangri í því að halda honum í skefjum.

Einkenni geðklofa eins og ég upplifði þau einkenndust fyrst og fremst af því að ég heyrði raddir, var með ranghugmyndir og ofsóknarbrjálæði. Þetta tímabil þar sem hin virku einkenni geðklofans stóðu yfir var mér gríðarlega erfitt og var ég orðinn mjög veikur.

Það kom samt sá tími að ég fór að gera mér grein fyrir því að það sem ég var að upplifa stæðist ekki. Erfiðleikinn var að raunveruleika skyn mitt var orðið mjög skaddað og átti ég í verulegum vandræðum með að átta mig á því hvað væri ofskynjun og hvað væri raunverulegt. Ég tók þó þá ákvörðun að leita mér aðstoðar hjá geðlækni og í framhaldi af því var ég settur á geðlyf. Því miður virkuðu geðlyfin ekki og næstu sex mánuði þurfti ég að prófa mörg lyf þangað til að réttu lyfin fundust. Raddirnar þögnuðu, ofsóknarbrjálæðið hvarf og mér fór að líða betur. Lyfin gerðu sem sagt kraftaverk fyrir mig!

Annað sem hjálpaði mér mjög mikið var að ég fór að stunda Hugarafl. Þar kynntist ég mikið af góðu fólki sem var að kljást við ýmsar tegundir af geðsjúkdómum og ég uppgötvaði að ég var ekki einn. Þar kynntist ég einnig hugmyndafræði Hugarafls sem kallast valdefling. Valdefling er hugmyndafræði sem gengur út á að efla og styrkja einstaklinginn, hvetja hann til að taka virkan þátt í sínu bataferli og að taka ábyrgð á eigin lífi.

Í dag líður mér bara nokkuð vel þó svo að ég upplifi stundum ranghugmyndir. Ég þarf að beita heilbrigðri skynsemi á mína eigin hugsun til að sortera ranghugmyndir frá raunveruleika. Í flestum tilfellum tekst mér að gera það og held mér þannig í jafnvægi.

Sett inn á vefinn: 01.04.2008.

Höfundur: Kári Halldórsson.