Hugarafl.is

25.3.2009 22:19
Nemandi svefnsins

Gengákveðnum en þungum skrefum í átt að Stjórnarráðinu.Yfir stendur ríkisstjórnarfundur. Gljáfægðir svartir bílarnir á stæðinu, fréttamennirnir fyrir utan, ljósmyndarar, tökumenn. Ég skima, skanna tortrygginn augunum um svæðið í leit að augnaráðum. Vitandi að ég ætla mér að kanna mannleg mörk með undarlegri,allt að því andfélagslegri hegðun. Tært augnaráð sjónvarpskonunnar mætir mér. Augnsambandið slær á viðkvæmann streng, mýkir hörkuna í andlitinu stundarkorn.Hinir sem allir eru karlmenn líta snökt undan þegar þeir sjá ofsann í augunum.Það er heiðiðop að myndast í kringumókyrrðina í loftinu. “Þú þarft ekki að ganga svonanærri þér við að taka ljósmyndir,hugsaðu bara, og myndin verður að lífsmyndí huganum,” segir bláttáfram innri barnsröddin sem ég held að komi frá ákveðinni stúlku sem er ekki á staðnum. Égsmelli af myndavélinni, horfi stjarfur, ógnandi á fréttamennina, stjórnarráðið, hrafnsvarta bílana, kyrrðina fyrir innan víðernisdjúptopið sem hefur myndast.Þen brjóstkassann, teygi úr handleggjunum,geri sólarhillinguna sem ég lærði uppi á hálendinu. Opnir lófar á móti himni. Tek utan um vísifingurinn,dreg djúpt að mér andann, hleypi síðan loftinu hægt en undir miklum þrýstingút um öndunnarveginn.Frumstætt öskrið sker loftið. Færist hærra, uns það hljóðnar, deyr út í tóminu, háloftunum.“Ég hugsa að ég hafi náð eyrum allra viðstaddra,”hugsa ég.“Vonandi að ég hafi hreyft við ráðamönnum.”Kannski komuGeir og Ingibjörgút í gluggann á bakviðþunnt glerið í gamla stjórnarráðshúsinu. Í greinargerð sem ég læt fylgja vottorðinu(það er ég sem skrifa upp ávottorðið, ekki geðlæknir minn)hef ég skrifað eftirfarandi. Karlmaðurinn er á miðjum aldri að fá útrás fyrir innri reiði sína.Það sem er öllu verrahann virðist hættulegur séður utan frá úr myndavél. Þessi reginreiði er afleiðing keðjuverkunar,gammageislunar taugaviðtakanna sem boðefnin tengjast.Hröð hugsun í lífsmyndunum. Sálrænn sársauki, sára söngrödd úr neðri hluta heilans.Straumar, viðkvæmt fíngert tauganet, næstum ósýnilegir þræðir sem liggja víða í tíma, samfélaginu, heiminum öllum.Sem enn tekur við boðum, áföllum í gegnum tíðina, allt aftur til frumbernsku.

Höfundur: Hörður Gunnarsson

Til baka