Hækkanir almennt á öllum vörum hafa eins og allir vita farið illa með hina lægstlaunuðu á íslandi, þar með taldir öryrkjar og eldri borgarar.

Það er vitað að öryrkjar eru margir í þeirri stöðu, að þeirra eini munaður er að leyfa sér að reykja. Þeir eru mikið einangraðir og sígarettan þeirra eini vinur. Sérstaklega á þetta við um þá sem eiga við andlega erfiðleika að stríða. Þeir hafa við þann vanda að etja að allar breytingar eru þeim erfiðar og leiða oftar en ekki til innlagnar á geðdeildir.

Jafnvel margir geðlæknar mæla með því að sjúklingarnir reyni ekki að hætta, vegna álagsins, sem fylgir því að hætta. Sumir láta jafnvel sígarettur ganga fyrir matarkaupum. Er almenningi og ráðamönnum þjóðarinnar meðvituð um að geðsjúkdómar eru oft á tíðum dauðasjúkdómar?

Þrátt fyrir þessar staðreyndir erum við meðvituð um að reykingar eru ekki hollar og engin ætti að byrja að reykja. Sem betur fer er yngra fólkið orðið meðvitaðra og upplýstara um skaðsemi reykinga.

Í dag ætti engin að byrja að reykja, því það er slíkur skaðvaldur. Tóbakið er lúmskasta eiturlyfið á markaðnum í dag.

Við myndum leggja til að aldur til kaupa á tóbaki ætti að hækka, t.d. upp í tvítugt.

En tímarnir breytast og mennirnir með. Um miðju síðustu aldar, var í tísku að reykja. Þetta fólk sem byrjaði að reykja þá, er komið á fullorðinsár og á erfitt með að hætta að reykja. Nú hefur margt af þessu fólki aðeins laun frá Tryggingarstofnun Ríkisins, eins og öryrkjar. Launin duga ekki til framfærslu einstaklings, þar með talið mikill lækniskostnaður, bæði fyrir eldri borgara og öryrkja.

En hvað er til ráða? Útrásarvíkingarnir hafa komið því þannig fyrir að allur almenningur hér á landi þarf að líða og borga skuldirnar þeirra.

Þetta bitnar á okkur öryrkjum eins og öðrum.

Væri möguleiki að þessi hópur samfélagsins fengi einhverskonar tilhliðrun, eins og með framvísun öryrkjakorts eða eldri borgara korti?

Fyrir okkur er þetta ekkert gamanmál.

Og fyrir ríkisstjórnina ekki heldur. Hafa þeir efni á að byggja einn geðspítala í viðbót? Hugsum um hver endirin verður. Þarf fleiri sjálfsmorð? Eða skiptir það ekki máli. Ég hélt að hvert mannslíf væri hærra metið en einhverjir peningar.

Ég vonast til að heilbrigðisráðherra sjái sér fært um að svara þessu bréfi og sýna þessu máli skilning.

Með kærri kveðju.

Andrea Sigurðardóttir.