Endurnýjun lífdaganna. Ţađ varđ aldrei úr ţví ađ ég safnađi saman uppáhalds lögunum mínum handa ţér M. „Meira ađ segja andlit ţitt hefur breyst.“ Sagđir ţú. Viđ vorum eitthvađ meira en geđsjúk í bata, í atvinnulegri endurhćfingu. Trúnađar vinir, sálufélagar. Flest var látiđ flakka. Fékk hláturskast ţegar H fór á klósettiđ og hafđi međ sér símann ţví hann var svo hrćddur um ađ lćsast inni.
Endurnýjun lífdaganna. Ţađ varđ aldrei úr ţví ađ ég safnađi saman uppáhalds lögunum mínum handa ţér M. „Meira ađ segja andlit ţitt hefur breyst.“ Sagđir ţú. Viđ vorum eitthvađ meira en geđsjúk í bata, í atvinnulegri endurhćfingu. Trúnađar vinir, sálufélagar. Flest var látiđ flakka. Fékk hláturskast ţegar H fór á klósettiđ og hafđi međ sér símann ţví hann var svo hrćddur um ađ lćsast inni.
Ţađ var svo langt síđan ég hafđi hlegiđ. Alveg síđan.... djúpt í bernsku, hangandi í sjoppunni međ strákunum. Ţessi kítlandi stjórnlausi hlátur, međ tárum. Varla náđ andanum. Rauđur í framan hallađi ég mér fram, styđjandi öđrum lófanum viđ borđbrúnina. Hinn var viđ hjartastađ.
Ég hef hleypt honum út. Hann er farinn, á hlaupum í fortíđ minni sem er ekki liđin. Sendur útí sjoppu ađ kaupa kaffi. Svo glađur ađ vera farinn ađ vinna aftur. Eins og ţá... ..djúpt í bernsku, sendill hjá Morgunblađinu eftir langan melankólískan vetur. Held ađ ég hafi hćtt í skólanum af sjálfsdáđum, réđi mig sem sendil eins og áđur sagđi. Ţetta var dásamlegur tími. En stuttur. Skólastjórinn sá til ţess ađ ég varđ ađ hćtta ađ vinna. Enda skólaskylda. Ekki frá ţví ađ ţađ sé ţess vegna sem ég valhoppi nú, ţótt ég sé fullorđinn til baka eftir Laugaveginum. Syngjandi. Og ómurinn, indíjáninn, frjáls.
Hörđur Gunnarsson
