Minning

 

Garðar Jónasson fæddist í Reykjavík 12. september 1964. Hann lést á heimili sínu þriðjudaginn 2. september síðastliðinn. Foreldrar Garðars eru hjónin Hafdís Ásmundsdóttir f. 26.8. 1932 og Jónas Garðarsson f. 29.7. 1931 d. 3.5. 2001. Tvíburasystir Garðars er Guðrún, hjúkrunarfræðingur. Maki Sigurbergur Kárason. Börn þeirra eru Snorri, Ásdís, Dagur og Hildur.

Að loknu grunnskólanámi stundaði Garðar nám við Fjölbrautaskólann í Breiðholti og hóf að því loknu störf hjá Sölunefnd varnarliðseigna. Þar starfaði hann til ársins 2000 þegar hann lét af störfum af heilsufarsástæðum.

Hann var einn af stofnendum félagssamtakanna Hugarafls og tók virkan þátt í starfi þeirra til dauðadags.

Útför Garðars fer fram frá Fossvogskapellu í dag og hefst athöfnin klukkan 15.

Á bakkanum trén bláu

er bíða kvöldsins

Þegar sólskinið deyr

á vörum fljótsins

verða þau svört, lifandi

og læsast um hvarma þína

Glitrandi hófför

á himni myrkursins

þekja slóð þína draumsóley

í dúnmjúku faxi næturinnar

Yfir marbláu grasinu

grípa hendur þínar gullin fiðrildi

Farvegur lífsins

fellur um sofandi augu

sem ég elska

(Þuríður Guðmundsdóttir.)

Guðrún.

Kæri Garðar, ég hefði ekki getað ímyndað mér að þú værir á förum. Þegar ég var lítil og kom til Íslands í fríum hlakkaði ég alltaf til að hitta þig og ömmu og afa. Mér er minnisstætt hvað þú varst duglegur að leika við mig og Snorra. Líka þegar þú heimsóttir okkur til Svíþjóðar og við fórum saman til Íslands með flugi, bara þú og ég, og studdum hvort annað á leiðinni. Þegar við komum heim til þín, í Álfheimana, þá fengum við alltaf ís, spiluðum saman tölvuleiki og stundum varð bílabrautin fyrir valinu. Þú fannst alltaf einhver umræðuefni og við sátum og spjölluðum saman. Ég vildi að við hefðum hist oftar, þú hafðir alltaf tíma fyrir okkur krakkana. Fyrr í ár hjálpaði ég þér með myndavélina sem þú fékkst í jólagjöf. Á myndavélinni voru takkarnir svo litlir að þú áttir erfitt með að ýta á þá og spurðir mig: „Af hverju getur þú þetta en ekki ég?“ Ég svaraði: „Garðar, þú getur alveg, ef þú safnar bara svona nöglum eins og ég.“ Þú hlóst, og sagðist þá þurfa að fara að hætta að klippa þær. Ég man líka eftir því þegar þú fórst til Akureyrar í keppnisferð. Þú komst heim með stóran bikar, ekki fyrir fyrsta sætið, heldur fyrir að vera góður félagi. Ég var voðalega stolt af þér fyrir að hafa unnið þennan bikar og titillinn lýsir þér vel.

Ég mun sakna þín, elsku frændi minn.

þín

Ásdís.

Farinn er drengur góður. Til tilveru þar sem hann finnur ekki lengur til.

Ég kynntist Garðari fyrir tæpum fjórum árum þegar ég gekk í Hugarafl. Á fyrsta fundinum sýndi hann mér einstaka hlýju og athygli sem yljaði mér. Stundirnar með Garðari urðu margar þegar á leið. En í ferð Hugarafls til Húsavíkur fyrir um tveimur árum kynntist ég enn frekar hversu nærvera hans var hlý og einlæg og hann sérstakur maður.

Garðar átti sér ákaflega fagran innri mann. Hann var hlédrægur en kom þó sínum skoðunum vel til skila. Ég kveð Garðar með væntumþykju og virðingu.

Tilfinning

leiftur í augum

lítur á mig.

Ég verð hin unga kona.

og ég man

þegar lífið var þjáningarlaust

og fagurt

(Úr Geðveik ljóð.)

Herdís Benediktsdóttir

Elsku Garðar, nú ertu farinn frá okkur og hefur fengið hvíldina miklu, eftir mikil og erfið veikindi þar sem þú stóðst þig eins og hetja. Enda ertu hetja í augum okkar.

Það var alltaf gott að koma í Hugarafl þegar þú varst þar. Þú tókst á móti okkur með faðmlagi, sama hversu illa sem þér leið eða hversu glaður þú varst. Þú varst alltaf svo blíður og góður, rólegheitamaður, sem maður gat alltaf stólað á. Þú varst nú ekki hár í loftinu, en alltaf leit maður upp til þín. Þú, ásamt nokkrum öðrum, stofnaðir félagasamtök sem hafa bjargað ótal mörgum lífum, félagið Hugarafl. Þú stóðst fast við þínar skoðanir og voru flestir alltaf sammála þér, því þú hugsaðir svo rökrétt og skynsamlega um hlutina. Við sáum bara núna um daginn hvað þú varst stoltur af félaginu þínu þegar við vorum með mótmælin við kínverska sendiráðið, það fór ekki mikið fyrir þér, en maður sá að þú varst stoltur af því að eiga hlut í þeim gjörningi.

Alltaf gat maður hlegið mikið þegar þú fékkst þín æðislegu hlátursköst, þar sem þú hlóst svo hátt og innilega. Eins mikill húmoristi sem þú varst. Svo vantaði ekki flottheitin á þig, þú varst alltaf svo snyrtilegur og vel klæddur.

Nú síðast þegar við sáum þig, var mikið dregið af þér, og það fór mjög lítið fyrir þér og maður vildi að við hefðum getað kvatt þig almennilega, en maður veit aldrei hvenær kallið kemur. Það er gott að vita að þú fórst í friði og ró heima hjá þér, kvaldist ekki á einhverri stofnun, heldur heima í kringum þitt dót. Hvíldu í friði, elsku vinur, þú verður alltaf í hjarta okkar. Við vottum fjölskyldu Garðars, stofnendum og meðlimum Hugarafls, sem og öllum sem þekktu hann, okkar innilegu samúð.

Alexía og Þórdís

(Layla og Dísa).

Það var ys og þys í bænum, enda dagur menningarnætur runninn upp. Um miðjan dag labbaði ég niður Laugaveginn og fyrir utan Kaffi Hljómalind stóð Hugaraflshópurinn og bauð vegfarendum upp á „ókeypis faðmlög“. Ég sá Garðar með opinn faðminn. Vegfarandi með stóran hund í bandi tók faðmlaginu fagnandi og hundurinn vildi líka faðmlag sem var auðsótt mál. Það byrjaði að rigna, ég leitaði mér skjóls og Garðar kom til mín. Tveir ungir menn komu aðvífandi, annar þeirra stansaði fyrir framan Garðar og sagði með einlægni, „Heyrðu, ég vil faðma þig“.

Garðar var ötull baráttumaður fyrir velferð geðsjúkra, þoldi illa óréttlæti og valdbeitingu. Hann var einn af stofnendum Hugarafls, hins jákvæða krafts sem lýst hefur upp umræðuna og hefur haft ótvíræð áhrif og breytt viðhorfi almennings.

Hann var frumkvöðull verkefnisins NsN, sem byggist á því að fólk með reynslu af geðsjúkdómum kannar gæði þjónustu þ.e. spyr notendur hvað sé gott við þjónustuna og hvað megi betur fara.

Garðar minn, mér finnst ég ríkari maður eftir að hafa kynnst þér. Nú ert þú kominn í þann heim þar sem faðmlög þykja sjálfsögð. Ég votta nánustu ættingjum samúð mína og einnig Hugaraflshópnum.

Eiríkur Guðmundsson.

Í dag kveðjum við Hugaraflsfólk einn af stofnendum hópsins okkar, Garðar Jónasson. Fyrir fimm árum hittust nokkrir einstaklingar í Grasagarðinum með brennandi áhuga á geðheilbrigðismálum og stofnuðu Hugarafl. Þetta voru bæði notendur og fagfólk. Fljótlega kom Garðar með nafnið á samtökunum og það var Hugarafl. Þetta fræ sem sáð var þarna er nú orðið að stórum fallegum garði.

Eitt af stærstu verkefnum Hugarafls er notendakönnunin NSN, notandi spyr notanda, og var Garðar upphafsmaður verkefnisins. Honum var alla tíð efst í huga hagsmunamál og réttur fólks með geðraskanir. Tók Garðar að sér ýmis verkefni fyrir næstu árin. En hans sterkasta hlið var sú hlýja og umhyggja sem hann sýndi nýliðum og í raun og veru öllum. Stærð Hugarafls hefur margfaldast á þessum fimm árum og verkefnin eru mýmörg. Út frá Hugarafli spratt afleggjarinn Hlutverkasetur, þar sem unnið er að NSN, fræðslumálum í skólum o. fl.

Það er með sárum söknuði sem við kveðjum Garðar. Hann byggði Hugarafl upp og nú verðum við að taka við og halda hans góða starfi áfram. Berjast í geðheilbrigðismálum í hans anda.

Við vottum móður hans og öðrum aðstandendum samúð okkar. Guð blessi Garðar vin okkar.

Hugarafl.

Garðar Jónasson var hversdagshetja sem sannaði með lífi sínu að þrátt fyrir þunga bagga sem hann bar frá fæðingu hafði hann kjark og baráttuþrek til að samlaga sig að hefðbundnum aðstæðum í þjóðfélaginu og vildi umfram allt aðstoða aðra í sömu sporum og hann var í sjálfur til að gera hið sama.

Þannig kom Garðar að stofnun Hugarafls, samtaka notenda sem hafa átt við geðræna erfiðleika að stríða. Markmið samtakanna er m.a. að auka virkni og þátttöku í atvinnulífinu. Þetta eru stórmerk samtök sem hafa komið miklu til leiðar á skömmum tíma. Var Garðar mjög virkur í þessum félagsskap.

Garðar sýndi það í verki að einstaklingum við sömu aðstæður og hann sjálfur var í eru allir vegir færir í atvinnuþátttöku. Þannig starfaði Garðar til margra ára hjá Sölu varnarliðseigna sem aðstoðarmaður við sölu bifreiða og tækja sem boðin voru út. Leysti hann þessi störf vel af hendi og eignaðist marga vini og kunningja í gegnum þetta starf. Var hann enginn eftirbátur hvað varðar stundvísi og viðveru á vinnustað.

Íslendingar ættu að gefa samtökunum Hugarafli og þeirri starfsemi sem þar fer fram meiri gaum. Sannleikurinn er sá að það kemur öllum vel að starfskraftar meðlima þeirra séu nýttir sem best.

Við sem þekktum Garðar kveðjum hann með söknuði. Hann heldur baráttunni örugglega áfram á nýjum slóðum.

Alfreð Þorsteinsson.

Ég vil fyrst og fremst þakka fyrir að fá að kynnast Garðari, hann var sannur vinur. Ég dáðist að hugrekki hans og elju. Við vorum nýlega búin að ræða saman um ánægju hans af að sjá Hugarafl verða eins og það er í dag. Við vorum sammála um að við ættum þar sanna vini og hvað það væri gott að finna stuðninginn sem við fáum frá hvert öðru. Þetta ræddum við þegar við fórum að skoða kettlinga og hann langaði svo í einn. Það skildi ég vel og við ræddum hvað hlýja og nánd við dýr gerði manni gott. Ég spurði Garðar hvað hann sæi Hugarafl verða stórt. Hann hugsaði sig smá stund um og brosandi, með fallegu augun sín ljómandi, svaraði hann „bara stórt“.

Ég á mikið eftir að sakna Garðars; flottu skyrturnar hans – sérstaklega vindlaskyrtan – á fundum, á helgarhitting. Húmorsins hans, hláturs, tjáningu augna hans og þegar Garðar var símamær. Við munum halda áfram því góða starfi sem Garðar byrjaði á sem einn stofnenda Hugarafls.

Ég votta móður hans og öðrum ástvinum mínar dýpstu samúð.

Elsku Ragnhildur, missir þinn er mikill en mundu að við í Hugarafli stöndum saman í anda Garðars.

Takk fyrir allt, elsku Garðar Hugaraflsengill.

Þar sem englarnir syngja sefur þú

sefur í djúpinu væra.

Við hin sem lifum, lifum í trú

að ljósið bjarta skæra

veki þig með sól að morgni

veki þig með sól að morgni.

Drottinn minn faðir lífsins ljós

lát náð þína skína svo blíða.

Minn styrkur þú ert mín lífsins rós

tak burt minn myrka kvíða.

Þú vekur hann með sól að morgni.

Þú vekur hann með sól að morgni.

Faðir minn láttu lífsins sól

lýsa upp sorgmætt hjarta.

Hjá þér ég finn frið og skjól.

Láttu svo ljósið þitt bjarta

vekja hann með sól að morgni

vekja hann með sól að morgni.

Drottinn minn réttu sorgmæddri sál

svala líknarhönd

og slökk þú hjartans harmabál

slít sundur dauðans bönd.

Svo vaknar hann með sól að morgni.

Svo vaknar hann með sól að morgni.

Farðu í friði vinur minn kær

faðirinn mun þig geyma.

Um aldur og ævi þú verður mér nær

aldrei ég skal þér gleyma.

Svo vöknum við með sól að morgni

svo vöknum við með sól að morgni.

(Bubbi Morthens.)

Þín vinkona,

Lena.

Það var miðvikudaginn 3. september þegar ég kom óvænt í húsakynni Hugarafls, að mér var tjáð sú sorgarfregn að Garðar Jónasson væri látinn. Þetta sló mig mikið þar sem hann og Haukur voru fyrstu aðilarnir sem ég kynntist í Hugarafli, þar sem þeir voru mínir tengiliðir. Hann var með einstaklega góða nærveru og var ávallt stutt í hláturinn. Hvert sinn er ég kom í Bolholtið var Garðar þar, tók vel á móti mér og lét mér finnast ég svo velkominn.

Ég hefði viljað kynnast þér mikið betur um ókomin ár, en Guð hafði aðra ætlun og ég veit að þér líður vel þar sem þú ert nú. Hafðu þökk fyrir samfylgdina.

Aðstandendum sendi ég mínar bestu samúðarkveðjur.

Kveðja,

Marteinn Jakobsson.

Ég kynntist Garðari fyrir 9 mánuðum. Það er ekki langur tími til að mynda vinatengsl en ég ætla samt að leyfa mér að kalla hann vin minn, því Garðar var maður sem allir vildu eiga að vini. Nú hefur hann yfirgefið þennan heim, langt fyrir aldur fram. Fyrsta hugsun mín við fráfall Garðars var að nú væri tilveran fátæklegri. En það má líka segja að hún sé ríkari, af því að hans naut við. Garðar skilur ekki bara eftir sig ljúfar minningar, heldur líka holla lexíu. Hann átti við meðfædda fötlun að stríða og þar á ofan veikindi sem margan manninn hafa lagt. Ég veit að Garðar átti sín erfiðu og myrku tímbil, en hann reis alltaf upp aftur. Ekki eingöngu fyrir aðstoð og umhyggju sinna nánustu, vina sinna og heilbrigðisstarfsfólks, heldur aðallega með einbeitni og baráttuvilja að vopni. Barátta hans og fleiri fyrir því að notendum geðheilbrigðiskerfisins yrði sýnd sú virðing og þau sjálfsögðu mannréttindi að fá að hafa áhrif á meðferð sína, að auka valkosti í meðferð og svo framvegis, ól af sér afkvæmið Hugarafl fyrir rúmum 5 árum. Hugarafl, sem vex jafnt og þétt svo ekki sér fyrir endann á því vaxtarferli, heldur baráttunni áfram.

Lexían, sem Garðar hefur skilið eftir sig er sú, að manneskjan skilgreinist af gerðum sínum, fasi og framkomu við aðra en ekki af veikindum sínum og fötlun. Garðar var mikill baráttujaxl. En hann var margt fleira. Hann var maður sem lét fólk finna að það skipti hann máli, nærvera hans var róandi en ekki slævandi. Nei, engan veginn slævandi, því húmoristi var Garðar mikill og hlátur hans einlægur og smitandi. Hann var alltaf vel til fara og hann var áreiðanlegur. Fleiri mannkosti hafði Garðar, en í heildina var hann einfaldlega gull af manni. Maður sem við, sem eftir lifum, minnumst með söknuði, virðingu og brosi.

Samúðarkveðjur sendi ég aðstandendum.

Haukur Hauksson.

Í dag kveð ég góðan félaga og mér finnst erfitt að kveðja gott fólk. Við erum hnípin og lútum höfði, vinir, félagar og samstarfsfólk Garðars. En þetta er lífsins gangur, fólk kemur og fer. Eitt sinn skal hver deyja. Samt er, finnst mér, eins og stendur í gömlum dagurlagatexta: „Sama rósin sprettur aldrei aftur, þó önnur fegri komi í hennar stað.“ Ég kynntist Garðari vel í gegn um félagið Hugarafl sem við vorum bæði í. Einnig unnum við nokkra mánuði saman hjá Hlutverkasetri.

Garðar var með sérstökustu mönnum sem ég hef kynnst. Hugsjónirnar og þrautseigjan, aldrei gafst hann upp þótt hann þyrfti að hopa. Samviskusamur og heiðarlegur. Hann sagði það sem honum bjó í brjósti. Þar talaði hann tæpitungulaust. Samt var hann prúðmenni og sannur herramaður. Hann var alltaf í svo fallegum fötum og vel til hafður.

Annað einkenni á honum var mjög sterk réttlætiskennd. Kímnigáfa hans var mikil og oft brá hann á leik. Þá var mikið hlegið og þar lagði hann sitt af mörkum. Ég hef fáa heyrt hlæja jafn innilega og lengi. Maður gat ekki annað en hrifist af hlátrinum og hlegið með. Orðatiltækin sem gátu oltið upp úr honum voru oft stórskemmtileg.

Ég sakna Garðars og við gerum það öll í Hugarafli. Góður liðsmaður og félagi er genginn, en minningin lifir og mun lifa um góðan dreng. Fjölskyldu hans og öllum hans nánustu sendi ég samúðarkveðjur

Védís Drafnardóttir

Elsku Garðar minn.

Í upphafi þessa árs sátum við tvö saman og ræddum fimmta afmælisár Hugarafls. Þú lagðir ríka áherslu á að gera það eftirminnilegt með stíl. Þarna skein persónuleiki þinn í gegn sem einkenndist m.a. af hlýju, glæsileika, vandvirkni og jafnframt mikilli réttlætiskennd. Við náðum því, Garðar, að gera afmælisárið viðburðaríkt og í þínum anda, við héldum tvö málþing, fluttum gjörninginn „bedrun“ þ.e. ýttum sjúkrarúmi frá Kleppi og niður í Grasagarð til að minna á vonina þrátt fyrir geðröskun og þörfina fyrir aukna valmöguleika í geðheilbrigðisþjónustunni, við héldum veislu í Grasagarðinum og grilluðum á Hofteignum, við stóðum þögul mótmæli við Kínverska sendiráðið þegar í ljós var komið að þeir samþykktu ekki geðsjúka á Ólympíuleikana. Síðasta sinn sem ég sá þig vorum við að faðma fólk „ókeypis“ á Laugaveginum á menningarnótt og þú ljómaðir! Þar fékk ég þitt síðasta faðmlag sem ég mun ætíð geyma innra með mér.

Samstarf okkar hófst fyrir alvöru þegar þú komst til mín í byrjun árs 2002, vegna réttlætisbaráttu sem þú kaust að vinna í og óskaðir eftir mínum stuðningi. Við brettum upp ermar og hófumst handa. Þú varst einfaldlega að berjast fyrir virðingu og góðri þjónustu á geðdeildum. Þarna eins og svo oft, komu sterkt fram þau áhrif sem þú hafðir á aðra og seinna þýðingin sem þín barátta hafði fyrir þá sem á eftir komu. Þegar við töldum nóg komið, lögðum við málið bókstaflega á „hilluna“ með viðhöfn og þar fékk það að hvíla að loknum erfiðisdegi. Áfram hélt lífið og þú tókst til við að starfa af auknum krafti að verkefnum sem skiptu máli fyrir þig, hópinn og samfélagið. Þú styrktist á hverjum degi og „réttir úr þér“.

Ég var svo lánsöm að fá að vera þinn stuðnings- og samferðamaður í gegnum súrt og sætt þar til yfir lauk. Við tengdumst sterkum böndum, við gátum hlegið og grátið saman og tekist á við verkefnin í dagsins önn. Þú gafst mér innsýn í líf þitt, ég kom í heimsóknir á þitt fallega heimili, þú sagðir mér frá móður þinni sem þér þótti svo vænt um, Guðrúnu systur og hennar fjölskyldu sem hafði svo mikla þýðingu fyrir þig og eins hvað þú alltaf saknaðir pabba þíns. Það var líka notaleg stund þegar þú kíktir í kaffi til okkar hjóna á Hofteiginn.

Árið 2003 stofnuðum við nokkrir félagar Hugarafl. Erla iðjuþjálfi var með okkur í fyrstu skrefunum og hennar stuðning höfum við alltaf kunnað að meta síðan. Eitt fyrsta verkefnið sem þú tókst að þér var að finna nafn á hópinn og þar með var tónninn sleginn. Við hugsuðum stórt, ætluðum að hafa áhrif á geðheilbrigðismál á Íslandi, vildum breytta nálgun og aðra hugmyndafræði. Við höfum komið mörgu til leiðar og Hlutverkasetur er orðið að veruleika. Þú vildir að „Geðveika kaffihúsið“ hefði opnað fyrir löngu og ég lofa þér því að ég mun berjast fyrir því áfram, meðvituð um að persóna þín, manngæskan, vináttan, baráttuandinn og ekki síst húmorinn mun áfram styrkja okkur í Hugarafli til láta ekki deigan síga.

Ég votta aðstandendum mína dýpstu samúð.

Auður Axelsdóttir.

„Vissirðu það ekki, Garðar er dáinn,“ sagði góð vinkona mín mér þegar ég ætlaði að mæta á fund. Ég náði að halda andliti í smástund en brotnaði svo saman. Ég var svo hissa. En nú þegar ég veit að hann er í annarri vídd en þessari og að hann fór í friði líður mér betur. Ég sé hann aðeins fyrir mér brosandi og svo byrjar hann að skellihlæja, sínum einstaka hlátri, og svo sé ég hann fyrir mér friðsælan, en látinn. Ég veit að þessi líkami er bara skel og musteri andans, og nú er Garðar á fundi skapara síns, aflsins sem er ást og kraftur. Ég trúi því að ég eigi eftir að hitta hann aftur og þá munum við hlæja saman.

Garðar vann stórvirki, hann var einn af stofnendum Hugarafls, hann kom með hugmyndina um nafnið og var frumkvöðull að Notandi spyr notanda-verkefninu sem er mjög mikilvægt fyrir mér því það hefur verið vinna mín undanfarin ár. Hann skilur mikið eftir sig og er sárt saknað. Ég á eftir að hugsa um hann komandi ár þegar ég kemst í kyrrð uppi í sófa á kvöldin og rifja upp hvernig samskipti okkar voru og hvernig hann hress í bragði myndi heilsa mér og segja: „Komdu sæll og blessaður Haraldur.“ Hvíl í friði hrausta hetja, ég mun ætíð minnast þín.

Ég votta fjölskyldu og vinum samúð mína af heilum hug.

Haraldur Guðmundsson.

Garðar vinur minn er látinn.

Ég kveð með söknuði góðan og traustan vin en eftir standa góðar minningar sem munu varðveitast. Ég átti ekki von á því að símtalið sem við áttum aðeins örfáum dögum fyrir andlát hans yrði jafnframt okkar síðasta samtal. Við ræddum um daginn og veginn á léttu nótunum og fórum yfir málin eins og við gerðum reglulega saman. Alltaf var spurt af einlægum áhuga um hvernig strákarnir mínir hefðu það og hvað væri að frétta af fjölskyldunni.

Ég á góðar minningar frá Sölunefnd Varnarliðseigna þar sem við vorum vinnufélagar. Mér líkaði stax vel við þennan rólega og yfirvegaða náunga sem var alltaf reiðubúinn að leggja fram hjálparhönd og gera sitt allra besta í öllu því sem hann tók sér fyrir hendur. Húmorinn var heldur aldrei langt undan.

Minningin lifir um góðan dreng og votta ég og fjölskylda mín aðstandendum Garðars innilegustu samúð.

Hlynur Í. Ragnarsson.

Vinur minn er dáinn. Fundum okkar bar fyrst saman í Hringsjá þar sem við vorum saman í námi á tímabilinu frá janúar 2000 til maí árið 2001. Á þessum tíma vorum við Garðar ásamt fleirum í kaffinefnd skólans og sáum um að eitthvað væri til í svanginn. Þau kynni urðu að vináttu okkar í milli er hefur varað æ síðan.

Garðar var mikill vinnur vina sinna og hafði stundum samband til að vita hvernig ég og börnin mín hefðum það. Við Garðar gerðum ýmislegt saman svo sem að fara í bíó, á kaffihús, leikhús, en það sem merkilegast var var að honum tókst að plata mig á Kammermúsíkklúbbinn og opna eyru mín fyrir þeirri tónlist.

Garðar var mikið snyrtimenni og bar íbúð hans því glöggt merki þar sem allt var hreint og fágað.

Með þessum fátæklegu orðum langar mig að þakka Garðari fyrir allt.

Fjölskyldu hans votta ég mína dýpstu samúð.