Hallgrímur Björgvinsson fæddist á Akranesi 31. desember 1975. Hann varð bráðkvaddur á heimili sínu 10. ágúst 2010.
Útför Hallgríms fór fram frá Grafarvogskirkju 20. ágúst 2010.
Elsku Halli minn!
Mér vefst sjaldan tunga um tönn, eins og þú fékkst svo vel að kynnast þegar við bjuggum saman á Laugarásveginum, en núna, þegar ég stend frammi fyrir því að skrifa hin hinstu kveðjuorð um einn yndislegasta mann sem ég hef kynnst, þá hika ég.
Geta nokkur orð lýst með réttu þinni persónu og hjartalagi?
Mér varð vel við þig frá þeirri stundu sem við hittumst fyrst, þú brostir þessu brosi sem varð fljótlega brosið sem reif mig upp frá myrkustu hugarkompunni minn og sem mér mun ávallt þykja svo vænt um.
Þú myndir skella upp úr ef ég gæti sagt þér hvar ég var stödd þegar ég frétti að þú værir farinn frá okkur, en ég hló ekki þá. Mig langaði til þess að bölva lífinu, óréttlætinu og því að þú af öllum hefðir verið rifinn frá fjölskyldu þinni, vinum þínum og heiminum svona snemma. En það hefði ekki verið í þínum anda, þú sem tókst hlutunum af svo einstöku æðruleysi og þín leið til að létta þunga lund var að breiða út faðminn og bjóða knúsið þitt og það eitt nægði oft til þess að það birti til hjá manni.
Ég er svo þakklát fyrir að þú hafir verið þáttur í lífi mínu, allir sem hafa kynnst þér, eru ríkari fyrir vikið og ég vil vitna í orð hennar Lilju okkar og segja að það ættu allir að eiga einn Halla í lífi sínu. Þótt þú hafir sjálfur átt þína dimmu daga þá tókstu á því á svo aðdáunarverðan hátt og með æðruleysið að vopni og æðruleysið hefur fleytt þér langt og margir mættu taka þig sér til fyrirmyndar og hafa eflaust gert.
Við héldum hvort sína leiðina eftir dvölina á Laugarásnum, ég flúði „geðið“ og vildi sem minnst af því vita, þú helgaðir málefninu líf þitt og varst svo ótrúlega óeigingjarn á sjálfan þig og fannst þér þinn stað. Engu að síður áttu þér þinn hjartastað hjá mér og það stóran og ég leit alltaf á myndina sem þú málaðir og gafst mér þegar ég lagðist upp í á kvöldin og hugsaði til þín og fyrir þremur dögum síðan leit ég á myndina og hugsaði til þín og ég yrði nú að fara að hitta á þig, en þá varstu farinn frá okkur. Ég er enn að berjast við að finna nógu mikil og sterk orð sem ég gæti sætt mig við sem hinstu kveðjuorð til þín og vil á sama tíma ekki hætta, því mér finnst það svo endanlegt. Ég vil bara segja takk, Halli! Takk fyrir að vera þú, takk fyrir að hafa verið vinur minn og takk fyrir knúsin þín, orðin þín, spjöllin okkar og þagnirnar okkar saman.
Þú skildir meira eftir þig en margur sem fæðist á þessari jörð og fetar lífsins veg þótt ganga þín hafi ekki verið ýkja löng, en það var einstök ganga. Ég hef fundið mér leið til að heiðra minningu þína og þú verður að fyrirgefa, elsku Halli minn, hvað það tók mig langan tíma að taka heilræði þín til mín almennilega inn, en góðir hlutir gerast hægt, ekki satt?
Þrátt fyrir allt orðaflóðið og klaufalegar tilraunir mínar til að geta lýst því hversu mikill þú varst, þá myndi ég svara, aðspurð hver þú værir: Hann var bara Halli og þá er ekki lítið sagt.
Fjölskyldu og vinum Hallgríms vil ég senda dýpstu samúðarkveðjur og óska ykkur styrks til að takast á við þenna mikla missi.
Elín Ýr Arnardóttir.
Elsku vinur. Mér finnst eins og við höfum alltaf fylgst að, þó svo að við höfum verið komnir á táningsaldur er við kynntumst, slík var hlutdeild þín í mínu lífi.
Foringinn í hópnum og hrókur alls fagnaðar. Ég leit oft upp til þín og sagði gjarnan stoltur „Halli er vinur minn“ eins og ég ætti meira í þér en aðrir.
Stundum finnst mér það ennþá eftir öll árin, ævintýrin og galgopaháttinn, og eftir allar sambúðirnar í gegnum tíðina vorum við sjálfsagt orðnir eins og gömul hjón sem deildum öllu og pössuðum hvor annan. Alltaf varstu til staðar í gleði og sorg, alltaf sneri ég mér fyrst til þín. Hvernig þú mættir sjúkdómi þínum af hugrekki og festu, staðráðinn í því að þótt þú værir veikur skyldirðu ekki verða sjúklingur, boðinn og búinn að hjálpa, oftar en ekki frískara fólki, þá fyrst var ég stoltur af hetjunni Hallgrími og sagði rogginn frá því að þú værir vinur minn.
Þegar þú lást í kistunni þinni fannst mér að yfir þér væri ró sem ég hefði ekki séð lengi og ég get bara vonað að þér líði betur nú þegar stríðinu er lokið.
Orð dagsins er söknuður.
Þinn vinur
Rúnar.
Hallgrímur Björgvinsson fæddist á Akranesi 31. desember 1975. Hann varð bráðkvaddur á heimili sínu 10. ágúst 2010.
Útför Hallgríms fer fram frá Grafarvogskirkju í dag, 20. ágúst 2010, og hefst athöfnin kl. 13.
Ungi tollvörðurinn hafði aðeins starfað í fáeina daga, horft á þúsund vegabréf og eftirlitspappíra sem voru allir eins útfylltir. Hallgrímur var á undan mér í röðinni og tollvörðurinn leit á pappírana hans. Skyndilega fölnaði hann, stóð upp hissa og benti Hallgrími með skjálfandi hendi að koma afsíðis, ég fylgdi á eftir. „Þetta er allt í lagi, Eiríkur, ég er með þetta allt á hreinu,“ sagði Hallgrímur. Skömmu síðar tók Boston fagnandi á móti okkur í allri sinni dýrð með fallegu veðri og góðum mat, það var mikið hlegið og spjallað. Annað slagið týndum við Hallgrími en þá var bara að fara í næstu sjáanlegu bókabúð, hvar annars staðar gat hann verið? Bækur voru jú hans líf og yndi.
Ferð okkar Hallgríms, Herdísar Benediktsdóttur og Auðar, konunnar minnar, var heitið til Wisdom House í Connecticut, á fjögurra daga ráðstefnu sem Mind Freedom stóð fyrir. Þar var fjallað var um nýja nálgun í geðheilbrigðismálum og Hugarafli hafði verið boðið að vera með vinnusmiðju á ráðstefnunni. Það leið ekki langur tími þar til allir ráðstefnugestir voru búnir að kynnast Hallgrími. Hann var iðinn við að tala við þátttakendur og fljótur að eignast vini. Mér er minnisstætt þegar hann spurði einn gestanna hvaðan hann væri og viðkomandi kvaðst vera frá Lemoríu. „Bíddu, áttu við borgríkið sem var uppi 3.000 árum fyrir tíma Atlantis“. „Já, þekkir þú til þess?“ sagði viðmælandinn undrandi. Hallgrími fannst maðurinn kannski ekki alveg vera með fæturna á jörðinni en það kom ekki veg fyrir að þeir ættu langt spjall saman um mannlífið í Lemoríu og hvernig æðstu prestar störfuðu þar í landi.
Vinnusmiðja Hugarafls gekk vel og Hallgrímur vakti mikla athygli með erindi sínu. Seinna um kvöldið fór hann á kostum á skemmtun sem haldin var þegar hann snaraði ljóði eftir Egil Skallagrímsson yfir á ensku og söng síðar íslenskt þjóðlag við mikinn fögnuð viðstaddra. Wisdom House er yndislegur staður. Í fallegri náttúrunni fyrir utan húsið er stórt táknrænt völundarhús, gönguspírall sem reyndist kjörin til íhugunar fyrir Hallgrím og minnti á gáruna í merki Hugarafls. Þar fann Hallgrímur sig, hugsaði um lífið og tilveruna. Eftir ráðstefnuna sagði Hallgrímur við mig: „Veistu það, Eiríkur, að það voru allir að tala um hluti sem við í Hugarafli erum með í farvatninu eða erum búin að framkvæma“.
Nú hefur ungi tollvörðurinn sem starfar á Boston-flugvelli verið þar í fjögur ár og vonandi hefur reynslan kennt honum að meta fjölbreytileika mannlífsins. Að hann verði ekki lengur fyrir áfalli þótt einhver merki samviskusamlega við reiti sem flestir forðast eins og heitan eldinn. Eðlislægur heiðarleiki og sannsögli Hallgríms gerði það að verkum að honum kom ekki annað til hugar en að merkja samviskusamlega við það sem beðið var um. Þannig var Hallgrímur. Hreinn og beinn og heiðarlegur maður sem þráði að eyða fordómum og opna augu fólks fyrir því að allir eru ekki eins.
Elsku Bóel, Björgvin, Kristinn, Loftur og fjölskyldur, ættingjar, Hugarafl og vinir.
Hugur minn og samúð er hjá ykkur.
Eiríkur Guðmundsson.
Halli er dáinn. Mig setti hljóða við fréttirnar. Af hverju var þessi ljúfi drengur tekinn frá okkur svona alltof snemma? Þegar fyrst áfallið var liðið hjá fóru minningarnar að streyma fram. Við kynntumst þegar Hallgrímur kom í skólann á Króknum. Þessi flotti strákur heillaði alla með lífsgleði sinni og fallega brosi og þar á meðal mig.
Það var bara svo gaman að vera þar sem hann var. Ég gleymi aldrei kvöldinu í Drekahlíðinni þegar honum gekk eitthvað illa að ná athygli minni og greip á það ráð að setjast í fangið á mér til að ræða málin. Hann átti athygli mína óskipta eftir það. Hann var fróður og víðlesinn og það var ótrúlega gaman að sitja og ræða við hann um allt milli himins og jarðar. Og oftar en ekki opnaði hann augu mín fyrir vinklum sem ég kom ekki auga á sjálf. Ekki vorum við alltaf sammála og eftir rökræður sem við áttum á Hörpugötunni vorum við sammála um að vera ósammála og virtum afstöðu hvort annars. En mikið óskaplega fannst mér sárt að horfa upp á neysluna. Ég bara gat ekki skilið af hverju þeir félagarnir völdu þessa leið og geri það ekki enn. En svona er lífið og vegna minnar afstöðu dró ég mig oft í hlé um skeið og frétti því ekki af veikindum hans strax.
Ljúft þótti mér því að ná tengslum á ný og fylgjast með honum núna síðustu árin í starfi sínu fyrir Hugarafl og Hlutverkasetrið. Hvernig hann gat nýtt sér reynslu sína til hjálpar öðrum. Það var frábært og ég veit að það gaf honum mikið. Hann átti svo auðvelt með að tala við fólk og miðla þekkingu sinni. Hann bauð mér að koma með í eina draugagönguna sína um þetta leyti í fyrra. Það var farið að rökkva svo það þurfti að draga upp vasaljósin í garðinum og jók það á dulúð frásagnarinnar. Það var mjög gaman að sjá hann að störfum og sjá hvað hann hélt athygli gestanna óskiptri.
Oft hittumst við ekki í langan tíma en það skipti engu máli hvað leið langt á milli, alltaf var eins og við hefðum hist síðast í gær. Nú þarf ég að sætta mig við að hafa ekki hlustað á innri röddina sem að sagði mér að ég yrði að fara að hitta Halla, ég bar við annríki en ætlaði samt að hitta á hann áður en ég flytti. Nú er það of seint. Minning um góðan dreng situr eftir.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Elsku Halli minn, takk fyrir samfylgdina í gegnum árin. Þú munt alltaf eiga þinn sérstaka sess í hjarta mínu.
Ég votta fjölskyldu og vinum Halla mína dýpstu samúð. Missir okkar allra er mikill.
Heiða.
Þær voru þungbærar fréttirnar sem bárust mér síðdegis þriðjudaginn 10. ágúst síðastliðinn, Hallgrímur Björgvinsson, vinur og starfsfélagi til síðustu ára var látinn.
Í fyrstu vildi ég ekki trúa þessum fréttum og í raun og veru þá held ég að ég sé ekki enn búinn að átta mig á þessu og ég á vafalaust eftir að hugsa til hans öðru hverju næstu ár.
Ég kynntist Hallgrími fyrir um sex árum í kjallara Drápuhlíðarinnar þar sem höfuðstöðvar Hugarafls voru á þeim tíma, en þá vorum við báðir notendur í Hugarafli og tókum þátt í fundarhöldum og NsN-vinnu. Það var alltaf hlegið mikið í vinnu með Hallgrími því hann hafði einstaklega góðan húmor sem ég kunni vel að meta. En í mínum huga var hann ekki bara fyndinn, hann var hjartahreinn og góður maður, sagði skemmtilega frá og var alltaf boðinn og búinn að aðstoða aðra.
Eftir að ég fór að starfa á geðsviði Landspítalans voru samskipti okkar Hallgríms töluvert mikil og þau voru ófá símtölin á þann veg að ég spurði hvort hann væri til í að ræða við og aðstoða einhvern með sömu sjúkdómsgreiningu og hann og það stóð aldrei á svarinu: „Já minnsta mál, ég get hitt viðkomandi og hann má líka hringja í mig ef hann vill.“ Þeir eru líka ófáir fræðslufundirnir með sjúklingum, nemum eða heilbrigðisstarfsfólki þar sem Hallgrímur fræddi fólk um veikindi sín og bataferlið síðustu árin. Ég veit að mörgu þessu fólki þótti gaman og lærdómsríkt að hlusta á hann og það er alveg ljóst að Hallgrímur hjálpaði mörgum með því einu að segja sína sögu, en á sinn einstaklega skemmtilega hátt.
Síðast hitti ég Hallgrím í Hlutverkasetri föstudaginn fyrir andlát hans, það var gaman að hitta hann þarna því ég hafði verið í sumarfríi og ekki séð hann í langan tíma. Við heilsuðumst vel og innilega og göntuðumst eins og við gerðum jafnan þegar við hittumst. Eftir vinnu okkar beggja þarna kom til mín aðstandandi sem á barn með sömu greiningu og Hallgrímur var með og úr varð að við töluðum báðir við hana. Þetta var síðasta viðtalið sem ég sat með honum og það var unun að sjá hvernig hann talaði raunsætt en skemmtilega um jafn erfiðan sjúkdóm og hann getur verið.
Ég á Hallgrími Björgvinssyni mikið að þakka og ég þakka guði fyrir að hafa fengið að kynnast honum.
Elsku Hallgrímur, takk fyrir góðan vinskap og ómetanlega aðstoð í gegnum tíðina.
Aðstandendum Hallgríms sendi ég mínar dýpstu samúðarkveðjur. Megi trú, von og kærleikur styrkja ykkur og efla á þessari sorgarstundu.
Bergþór G. Böðvarsson.
Í dag kveð ég hann Halla. Það voru forréttindi að vera honum samferða í smástund í lífinu og sjá hvernig hann reif sig lausan úr viðjum erfiðs sjúkdóms; sjúkdóms sem fyrir stuttu var álitinn ólæknandi og vonlaus. Og Halli dafnaði og óx frá því ég kynntist honum í ársbyrjun 2004. Þá var hann þessi sem svaf voða-mikið, meðan við lögðum á ráðin um byltingu og heimsyfirráð geðsjúkra. Draumarnir voru stórir og Halli átti sinn þátt í þeim. Hann var alltaf tilbúinn með tillögu eða brandara eða bara knús ef svo bar undir. Við vorum þrjú sem unnum mikið saman, því við ákváðum að sækja um fjármagn í sjóði ESB. Þetta var mikil vinna, og þegar svefnleysi og geðveikin voru við það að taka völdin hafði Halli ótrúlegt lag á að ná okkur niður á jörðina aftur. Við fórum gegnum þetta ferli tvisvar, og Halli átti stóran þátt í að við komumst í gegnum það í bæði skiptin. Það voru líka forréttindi að heyra Halla segja frá sjálfum sér og baráttunni við geðið og lífið. Alltaf svo æðrulaus og fullur af húmor og kímni. Stereótýpan sem hann teiknaði upp fyrir okkur af geðklofanum er enn jafn fyndin, og ég brosi alltaf þegar ég sé rósótta kjóla!
Við brölluðum margt og áttum stóra drauma. Og þó draumarnir hafi ekki allir ræst, þá sáum við suma þeirra verða að veruleika.
Ég kveð í dag góðan dreng með sorg, en líka svo miklu þakklæti. Og minni mig á að draga ekki á langinn að hitta fólkið mitt þegar tækifæri gefst, því allt í einu er það orðið of seint. Ég er líka þakklát fyrir að baráttu hans sé lokið, þó við hefðum viljað hafa hann lengur meðal okkar. Og ég veit að hann átti stóra drauma og svo margt ógert, en við fáum fæst ráðið því hvenær tími okkar er kominn.
Fjölskyldu Halla votta ég mína dýpstu samúð á þessari stundu og einnig öllum þeim fjölmörgu vinum og samferðafólki sem syrgja góðan dreng. Dreng sem var tekinn frá okkur svo alltof fljótt.
Geðheilbrigðismál voru Halla nærkomin, og við fráfall hans er mikið skarð fyrir skildi í þeim málaflokki. En hann skilur líka mikið eftir sig, sem komandi kynslóðir geta vonandi nýtt sér í þessum málum. Ég er viss um að Halli heldur áfram að fylgjast með okkur að handan, er við fetum í fótspor hans við að tryggja geðsjúkum sömu réttindi og virðingu og öðrum í þjóðfélaginu.
Takk fyrir samferðina. Ég kveð í dag, ríkari fyrir að hafa þekkt þennan gæðadreng með stóra hjartað.
Berglind Nanna.
Kveðja frá Hugarafli
Í dag kveðjum við félaga okkar og vin, Hallgrím Björgvinsson. Hallgrímur var einn af stofnendum Hugarafls og dýrmætur félagi allt frá stofnun þess fyrir 7 árum. Sökum mannkosta kom hann víða við í félagsskap okkar og áhrif hans voru mikil. Á síðustu misserum var hann máttarstólpi í Geðfræðslunni sem Hugarafl stofnaði. Hann miðlaði af reynslu sinni til ungs fólks í skólum landsins. Þar naut sín, sá sögumaður sem hann var, fullur af persónutöfrum.
Hallgrímur hafði ræktað með sér djúpstæðan innri frið samhliða veikindum sínum. Hann var að mörgu leyti orðinn eins og landið sem fóstraði hann, æðrulaus. Þegar hugsað er þannig til hans kemur manni til hugar eftirfarandi orð úr Fjallkirkju Gunnars Gunnarssonar:
Og kyrrðin drottnaði yfir okkur
þessi kyrrð sem er í rauninni sál fjallanna.
Hugarafl mun sárt sakna Hallgríms og skarð hans verður vandfyllt.
Við sendum fjölskyldu hans, ættingjum og vinum okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Fyrir hönd Hugarafls,
Herdís Benediktsdóttir.
Hann Halli okkar er dáinn.
Þannig var sú ótrúlega og ósanngjarna staðreynd tilkynnt okkur ásamt fjölda annarra ættingja og vina hans.
Hann Halli okkar lagðist til hvílu eftir frábært kveðjupartí hjá sameiginlegum vini okkar margra sem er að flytja heim til USA, en því miður var hjartað hans búið að sinna sínu hlutverki og hann vaknaði ekki aftur.
Hann Halli minn eða hann Halli okkar hefur reyndar hljómað alla tíð. Einhvern veginn var það þannig að hann hafði svo mikið að gefa að allir sem kynntust honum fengu ósjálfrátt þá tilfinningu að hann væri þeirra eign, en samþykktu um leið að hann væri líka eign fjölda annarra ættingja og vina.
Samskipti fjölskyldu Halla og okkar hafa alla tíð verið mjög náin og myndað í raun eina sameiginlega fjölskyldu þar sem bæði heimilin hafa verið opin fjölskyldunum til lengri eða skemmri tíma. Þannig urðum við þeirrar gæfu aðnjótandi að Halli valdi Fjölbrautaskóla Norðurlands vestra á Sauðárkróki á seinni árum framhaldsnáms síns. Í stað þess að búa á heimavist valdi hann að búa hjá okkur og sá tími er okkur ákaflega dýrmætur. Lífssýn, lífsgleði, spaugsemi og spjall Halla og allt sem hægt er að óska sér í samskiptum var okkur ómetanlegt og af allri samveru við hann höfum við mikið lært.
Halli hafði líka veruleg áhrif á samfélag sitt á Sauðárkróki, sérstaklega þó innan fjölbrautaskólans. Þar var hann í fararbroddi í félagslífinu, svo sem að stjórna þáttum á Rás FÁS, vera virkur í útgáfu Molduxa og taka margvíslegan þátt í félagslífi á annan hátt svo sem með veislustjórn á árshátíð o.fl. o.fl.
Alltaf var nærvera Halla eftirsótt og þrátt fyrir að félagsstörf innan skólans tækju öllu stærri hluta af starfsorku hans en námið var hann alla tíð vegna framkomu sinnar ákaflega vinsæll hjá kennurum, starfsfólki og skólafélögum sínum.
Elsku Halli, það sem þú skilur eftir á alltof stuttri ævi er bæði miklu meira og dýrmætara en það sem við mörg hver gerum sem höfum þó haft fleiri æviár til. Þú breyttir þínum erfiðleikum í baráttu fyrir auknum skilningi og viðurkenningu á geðsjúkdómum og í samstarfi við þína félaga og fagfólk lyftirðu grettistaki á þeim vettvangi.
Þín er sárt saknað og minning þín mun lifa um ókomin ár.
Elsku Bóel, Bjöggi, Kiddi, Elva, Dagný, Hólmar, Loftur og Chris. Ykkar missir er mikill, en vonandi geta góðar minningar um einstakan son, bróður, mág og frænda verið ykkur huggun og styrkur í sorginni.
Jóhanna og Karl.
Kveðja frá starfsfólki Hlutverkaseturs
Við vinnufélagar þínir erum enn að átta okkur á því að þú sért dáinn, Hallgrímurinn okkar. Betri vinnufélaga var ekki hægt að eiga og stórt skarð er rofið í litla hópinn okkar. Hnípin stöndum við eftir og syrgjum. Þú varst svo lifandi og glaðvær. Alltaf sama góða skapið og lipurðin gagnvart öllum sem þú umgekkst. Fólk laðaðist að þér þar sem þú varst svo heilsteyptur. Enda varstu hvers manns hugljúfi og kunningja- og vinahópurinn stór.
Þú varst stöðugt að gera fólki greiða, þú varst svo hjálpsamur að eðlisfari. Fyrir þér voru vandamál ekki vandamál heldur verkefni til að leysa og þú varst mjög hvetjandi við alla. Hvað það varðar varstu engum líkur, það virtust engin takmörk fyrir góðsemi þinni. Við sem eftir stöndum lærðum margt af þér sem við munum flytja áfram og við munum halda hugsjónum þínum uppi í vinnunni.
Þú sem eldinn átt í hjarta
yljar, lýsir, þó þú deyir.
Vald þitt eykst og vonir skarta
verk þín tala, þótt þú þegir.
Alltaf sjá menn bjarmann bjarta
blika gegnum húmsins tjöld.
Eldurinn hefur æðstu völd
Uppskera hans er þúsundföld
Mannsálin og myrkrið svarta
mundu án hans dauðaköld
(Davíð Stefánsson.)
Védís Drafnardóttir.
Það er ótrúlegt til þess að hugsa að hann Hallgrímur sé dáinn. Í sannleika sagt er ég ekki enn búin að meðtaka það.
Ég kynntist honum þegar ég hóf störf hjá Hlutverkasetri vorið 2009. Hallgrímur, Védís og ég unnum saman að notendarannsókn fyrir Hlutverkasetur í samvinnu við félags- og tryggingamálaráðuneytið. Þetta tríó vann náið saman í tæpt ár og afraksturinn var skýrslan: Samfélagsþegn eða aumingi – upplifun og reynsla einstaklinga með geðraskanir af íslensku samfélagi og þjónustu við þá. Hópurinn vann vel saman án vandræða og mikil samstaða ríkti á meðal okkar. Hallgrímur var samviskusamur starfskraftur sem sýndi metnað og staðfestu í því sem hann tók sér fyrir hendur. Hann var mikill karakter og sá ég hann aldrei skipta skapi. Það þýddi samt ekki að hann léti allt yfir sig ganga. Hann hafði skoðanir og gat staðið á sínu en var ávallt yfirvegaður. Hann var friðarsinni, jákvæður, átti auðvelt með að sýna öðrum umhyggju og þótti gott að láta knúsa sig! Við kynntumst vel í gegnum vinnuna og töluðum opinskátt um ýmis málefni bæði persónuleg og samfélagsleg. Við göntuðumst mikið, notuðum húmor og sungum lagabrot til að gera vinnuna skemmtilegri. Það var ótrúlegt hvað hann kunni mikið af söngtextum. Hann hafði afskaplega góða og gefandi nærveru, hlýlegan talanda og átti auðvelt með að koma fyrir sig orði. Ég er svo fegin að Hallgrímur lauk verkefninu með okkur og eitt það síðasta sem við gerðum saman ásamt Védísi og Ebbu, var að afhenda félags- og tryggingamálaráðherra skýrsluna formlega.
Þegar ég hugsa um verkefnið í heild þá gaf það mér mest að sjá samstarfsfólkið mitt blómstra og það gerði Hallgrímur svo sannarlega. Ég mun sakna þess að geta ekki knúsað hann framar, heyrt röddina hans og séð hann hlæja með öllu andlitinu. En minningu um yndislegan mann mun ég geyma með sjálfri mér.
Ég votta fjölskyldu hans og öðrum aðstandendum innilega samúð.
Kolbrún Hjálmtýsdóttir.
Ég hitti Hallgrím föstudaginn fyrir lát hans, en frétti það ekki fyrir en í næstu viku að elsku vinurinn hefði látist stuttu síðar. Ég kvaddi hann og var hann hress og vingjarnlegur eins og var hans vani. Hann er, held ég, eina manneskjan sem ég þekki og hef nokkurn tíma kynnst sem hafði þann eiginleika sem ég skil bara ekki, að á þeim fimm árum sem ég hafði þau forréttindi að þekkja hann, get ég ekki munað neitt nema fyndnar, skemmtilegar og gleðilegar minningar um hann. Það sem sagt kom aldrei upp neitt eins og deilur eða slíkt, sem ég held að fáir geti leikið eftir enda var hann indælis ljúflingur, hjálpsamur og góðviljaður. Hann lét sig aðra varða og fórnaði sér í störf sem hann vissi að myndu hjálpa öðrum.
Hann skilur mjög mikið eftir sig og fyrir mig fimm ára bunka af yndislegum og skemmtilegum minningum og góðu fordæmi, sem ég mun njóta til æviloka!
Takk, kæri vinur, ég kveð þig nú og finn fyrst núna söknuðinn vegna þess að ég hef ekki getað syrgt þig vegna góðu minninganna sem þú gafst mér og fyllt hafa huga minn. Ég sé þig seinna veit ég, en kveð þig nú í bili. Megir þú hvíla í friði.
Haraldur Guðmundsson.
Elsku Halli okkar
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(H.J.H.)
Elsku Halli, þín verður sárt saknað, hvíldu í friði.
Kveðja
Elva Hlín, Dagný Katla
og Hólmar Darri.
Hallgrímur Björgvinsson fæddist á Akranesi 31. desember 1975. Hann varð bráðkvaddur á heimili sínu 10. ágúst 2010.
Foreldrar hans eru Guðrún Bóel Hallgrímsdóttir, f. 8. janúar 1955 og Björgvin Karlsson, f. 21. mars 1957. Bræður Hallgríms eru: 1) Kristinn, f. 26. maí 1980, maki Elva Hlín Harðardóttir, f. 9. mars 1980, þeirra börn eru Dagný Katla, f. 24. nóvember 2006 og Hólmar Darri, f. 10. desember 2008, 2) Loftur Árni, f. 1. maí 1983, maki Christiane Klee, f. 16. febrúar 1975.
Hallgrímur stundaði nám við Fjölbrautaskóla Vesturlands á Akranesi 1991-1992, en skipti yfir í Fjölbrautaskóla Norðurlands vestra á Sauðárkróki haustið 1992. Síðan var hann skiptinemi í Tasmaníu í Ástralíu árið 1993 á vegum AFS, en fór aftur í FNv á vorönn 1994 og lauk þaðan stúdentsprófi á félagsfræðibraut vorið 1997. Í skólafríum vann Hallgrímur m.a. í rækjuverksmiðjunni á Skagaströnd og á togurum Skagstrendings, þar sem hann bjó ásamt fjölskyldu sinni á Skagaströnd árin 1981 til 1995, en þá flutti fjölskyldan í Mosfellsbæ. Eftir stúdentspróf innritaði hann sig í Háskóla Íslands en fann sig ekki þar, og vann við ýmis störf næstu árin. Hallgrímur greindist með geðhvarfasýki árið 2001 og tókst á við þau vandamál sem því fylgja af miklu æðruleysi og einurð. Straumhvörf urðu í lífi hans árið 2003 þegar hann stofnaði ásamt vinum sínum og fagaðilum Hugarafl. Ásamt störfum í Hugarafli vann hann í Hlutverkasetri til hinsta dags.
Útför Hallgríms fer fram frá Grafarvogskirkju í dag, 20. ágúst 2010, og hefst athöfnin kl. 13.
Elsku drengurinn okkar og bróðir.
Það er huggun harmi gegn að vita að þú ert í góðum höndum hjá öfunum þínum, ömmu og litla englinum.
Illa dreymir drenginn minn:
Drottinn, sendu engil þinn
vöggu hans að vaka hjá,
vondum draumum stjaka frá.
Láttu hann dreyma líf og yl,
ljós og allt, sem gott er til,
ást og von og traust og trú,
taktu hann strax í fóstur nú.
Langa og fagra lífsins braut
leiddu hann gegnum sæld og þraut.
Verði hann besta barnið þitt.
Bænheyrðu nú kvakið mitt,
svo ég megi sætt og rótt
sofa dauðans löngu nótt.
(Páll Ólafsson)
Með ást og söknuði.
Pabbi, mamma, Kristinn, Loftur og fjölskyldur.
Elsku Halli minn. Það er svo ótrúlegt að þú skulir vera farinn frá okkur. Við höfum þekkt þig alla þína ævi, sambandið á milli fjöldskyldnanna hefur ætíð verið mikið og gott, og við Dóri höfum alltaf litið á þig og bræður þína eins og strákana okkar. Þið Jón Karl eruð jafnaldrar og hafið frá fyrstu tíð verið bestu vinir, og hefur sú vinátta ávallt haldist.
Minningarnar um þig eru margar og góðar, allar samverustundirnar á Lokastígnum, í sveitinni á Kambi, á Skagaströnd, hér á Akranesi þar sem þú bjóst hjá okkur þegar þú varst hér í FVA, og svo í Mosó. Alltaf mundir þú eftir að færa mér fingurbjargir í safnið mitt ef þú fórst til útlanda. Þær eru margar frá þér í skápunum mínum og minna mig á tryggð þína við mig. Í huga mínum geymi ég myndina af þér, fallega brosinu þínu og glettnu augunum. Elsku Bjöggi, Bóel, Kiddi, Elva, Loftur, Kris, Dagný og Hólmar, missir ykkar er mikill, en minningin um ljúfan dreng lifir áfram í hjörtum okkar.
Með innilegum kveðjum frá okkur Dóra, og þakklæti fyrir góðar stundir.
Þín frænka,
Sæbjörg (Sæja).
Elsku Halli minn, nú leggur þú upp í þína síðustu ferð, og eftir sitjum við vinirnir og fjölskyldan og söknum þín. Þakka þér fyrir samfylgdina í gegnum öll árin, takk fyrir að reynast jafn góður vinur og þú varst. Takk fyrir að vera „besti frændi í heimi“. Takk fyrir allar samverustundirnar sem við áttum. Takk fyrir alla kaffibollana sem við drukkum saman, sögurnar sem þú sagðir mér, lögin sem þú söngst fyrir mig. Takk fyrir að koma mér alltaf til að hlæja þegar illa lá á mér. Takk fyrir öll „Halla-knúsin“ og góðlátlegu stríðnisorðin þín. En fyrst og fremst: Takk fyrir að vera þú. Þú varst engum líkur. Það er ég alveg viss um að þegar við hittumst næst, þá eigir þú eftir að taka á móti mér með „Halla-knúsi“ og kossi á báðar kinnar eins og þú varst vanur að gera, klappa mér góðlátlega á bakið og segja: „Jæja kerling, komum og fáum okkur kaffi.“
Stoppi hver klukka! Klippið símavír!
Og kastið beini' í seppa. Hann er hávært dýr.
Píanó þagni! Deyfðan trumbudyn!
Sjá, hér er kistan. Syrgið látinn vin!
(W.H.Auden/Þorsteinn Gylfason.)
Ragnheiður Hjálmarsdóttir.
Ég er eins og ég er,
hvernig á ég að vera eitthvað annað?
Hvað verður um mig
ef það sem ég er er bölvað og bann að?
Er þá líf mitt, að fela mig og vera feim inn,
mitt líf, var það til þess sem ég kom í heiminn?
Fúlt finnst mér það líf að fá ekki að segja:
Ég er eins og ég er!
Ég er eins og ég er,
og hvernig ég er er alveg á hreinu.
Ég er eins og ég er
og biðst ekki afsökunar á neinu.
Þetta er eitt líf, þetta er eina lífið sem við eigum
eitt líf, og það verður ekkert líf í leyn um.
Ljúft verður það líf að láta það flakka:
Ég er eins og ég er!
(Hafsteinn Þórólfsson)
Takk, Halli frændi, fyrir að vera þú sjálfur, og vera öðrum fyrirmynd um að gera það sama.
Elska þig, sakna þín, takk fyrir þann tíma sem við þó fengum.
Þín litla frænka,
Reynhildur.
Hæ Halli.
Mikið vildi ég geta hringt í þig til að leita ráða hjá þér með hvernig maður skrifar minningargrein. Alltaf gastu hjálpað manni við að greiða úr vandamálum. Líklega hefðir þú sagt mér að skrifa það sem ég vildi og vera ekkert að hugsa um hvað öðrum fyndist um það. Ég vona að þegar minn tími kemur hafi einhver jafn góðar minningar um mig og ég hef um þig.
Horfið er nú sumarið og sólin,
í sálu minni hefur gríma völd.
Í æsku léttu ís og myrkur jólin;
nú einn ég sit um vetrarkvöld.
(Vilhjálmur Vilhjálmsson.)
Hvíl í friði, kæri frændi,
Grétar.
Hallgrímur frændi minn er farinn frá okkur alltof snemma. Ég man ekki hvenær ég sá Halla fyrst enda bara tæp 3 ár á milli okkar í aldri, en ég man eftir litlum strák með rauðan blett á höfðinu sem átti heima rétt hjá stóru kirkjunni í Reykjavík.
Margar góðar og skemmtilegar minningar koma upp í hugann þegar ég hugsa um Halla. Ég man til dæmis eftir okkur frændsystkinunum á Lokastígnum í desember fyrir ca. 30 árum, við höfðum fengið súkkulaðidagatal, trúlega í fyrsta skipti, þetta var auðvitað mjög spennandi og erfitt að bíða alltaf eftir nýjum degi til að fá annan mola; við fundum út það snjallræði að smakka smá á öllum molunum í dagatalinu en bara smá af hverjum mola og svo var hann settur á sinn stað aftur, ekki voru foreldrar okkar sérstaklega ánægðir með þetta uppátæki okkar.
Fjölskyldur okkar hafa alltaf verið mjög mikið saman, enda feður okkar bræður. Við komum oft í heimsókn á Skagaströnd þegar þið bjugguð þar, og þið komuð oft í sveitina til okkar. Það var mjög spennandi að koma á Skagaströnd og geta farið með þér á skólalóðina þar sem voru svo flott leiktæki, í Kántrýbæ að fá ís og svo var stundum bíó í félagsheimilinu en mest fannst mér gaman þegar við komum norður að vetri til að fá að fara með þér í sunnudagaskólann. Á sumrin fóru svo fjölskyldurnar oft saman í sumarbústað eða ferðalög og þá var nú ýmislegt brallað.
Þegar þú varst á 16. ári var fjölskyldan mín flutt á Akranes og þú fluttir til okkar til að fara í Fjölbrautaskólann, þið Jón Karl deilduð herbergi enda jafn gamlir og voruð alla tíð miklir mátar. Við fórum alltaf þrír saman í skólann á morgnana en ég var þá komin með bílpróf og var með bíl en ég verð nú að segja að oft munaði nú litlu að ég skildi þig og Jón Karl eftir, enda voruð þið á þessum tíma ekki miklir morgunhanar og alltaf á síðustu mínútu að mér fannst.
Þegar þú komst til baka frá Ástralíu eftir ársdvöl hélstu áfram í skóla á Sauðárkróki en þá var ég flutt þangað, þá komstu stundum til mín til að fá lánaðan hjá mér bílinn til að fara á rúntinn eða skreppa í smá-heimsókn út í sveit.
Síðustu árin höfum við kannski ekki hist svo oft enda höfum við búið hvort í sínum landshlutanum en alltaf var nú gaman að hitta þig og spjalla við þig, Halli minn.
Elsku Bjöggi, Bóel, Kiddi, Loftur, Elva, Chris, Dagný og Hólmar
Ég, Baddi og Finnbogi sendum okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(HJH)
Elsku Halli minn, ég mun sakna þín óendanlega mikið.
Unnur Ólöf.
Elsku Hallgrímur.
Leiðir okkar lágu fyrst saman þegar þú komst á Hvítabandið til endurhæfingar þar sem ég starfaði sem iðjuþjálfi. Samstarf okkar hófst og varð upphaf dýrmætrar vináttu. Við vorum sammála um að allir væru einstakir og að það væri engin ein leið best í bataferlinu. Að vinna hlutina saman með valdeflingu og á jafningjagrunni yrði leiðarljósið. Þú tókst þessu eins og hverju öðru verkefni sem þér bæri að sinna og vildir komast í gegnum þetta. Ég fékk að kynnast þínum sterka persónuleika, hlýjan og húmorinn var aldrei langt undan. Þrátt fyrir að hugurinn bæri þig á stundum næstum ofurliði á þessum tíma gastu alltaf greint á einstakan hátt hvað var raunveruleiki og hvað ekki. Það gat verið sárt en það studdi þig í bataferlinu og seinna náðir þú jafnvæginu sem þú leitaðir að. Þegar við unnum að „listanum góða“ sem innihélt þín markmið og framtíðarsýn kom í ljós að þú ætlaðir þér mikið í lífinu og gerðir miklar kröfur til þín. Í samstarfi okkar prófuðum við að fara „út fyrir rammann“ og létum hefðbundna hugmyndafræði ekki trufla, sem byggist annars oft á því að það sé stórt bil á milli fagmanns og notanda.
Fyrir skömmu þegar við tókum „skurk“ á Njálsgötunni ræddum við listann og okkur kom saman um að þú hefðir nánast náð að tæma hann. Þú varst sáttur, áttir heimili sem vinum var afar ljúft að heimsækja og daglegt líf í nokkuð föstum skorðum. Þú fórst oft í Mosina og hittir fjölskylduna sem alltaf tók þér opnum örmum og þér þótti svo vænt um.
Við stofnuðum Hugarafl 5. júní 2003 ásamt Garðari Jónassyni heitnum, Jóni Ara Arasyni og Ragnhildi Bragadóttur. Þar fékkst þú tilgang og hafðir mjög stórt hlutverk í ótal verkefnum. Hugsjón okkar var að hafa áhrif á og stuðla að nýjum áherslum í nálgun við geðsjúka. Við trúðum á að allir gætu náð bata, ættu von. Sú gára sem þarna fór af stað hefur skipt sköpum og verið vel tekið. Ekki alls fyrir löngu horfðir þú yfir Hugaraflshópinn sem hefur stækkað ótrúlega, þú varst stoltur og ánægður með dagsverkið. Gáran heldur áfram, kæri vinur, og við sem eftir sitjum sjáum um að gefast ekki upp, höldum áfram að stuðla að jákvæðni og virðingu í geðheilbrigðiskerfinu.
Með þinni einstöku frásagnargáfu gafst þú notendum, aðstandendum, fagfólki og öðrum nýja sýn á geðraskanir. Þú þreyttist aldrei á að fræða, leiðbeina og styðja samferðamenn á þinn einlæga hátt, af umburðarlyndi og hlýju. Í gegnum Geðfræðslu Hugarafls fengu grunn- og menntaskólanemar að kynnast sögu þinni og samstarfsmanna þinna. Þú sagðir þeim frá reynslu þinni af geðklofa, frá batanum, hvaða leiðir hefðu virkað fyrir þig og varst gjarnan með húmorinn í farteskinu. Þau áhrif sem þú hafðir verða seint metin til fulls. Fordómarnir hurfu eins og dögg fyrir sólu og ungmennin skildu að fólk með geðraskanir er bara venjulegt fólk.
Þín verður sárt saknað, kæri Hallgrímur, af ótrúlega stórum og marglitum hópi fólks sem á minningar um góðan dreng.
Elsku Bóel, Björgvin og fjölskylda, aðrir ættingjar og vinir, ég votta ykkur mína innilegustu samúð.
Auður Axelsdóttir.
Enginn veit hvað átt hefur, fyrr en misst hefur. Þetta á engan veginn við, þegar það kemur að Halla. Ég held að flestir, ef ekki allir, sem áttu Halla, hafi áttað sig á því hverslags fjársjóður hann var. Ég áttaði mig að minnsta kosti á því. Ég fann alltaf fyrir gleðinni yfir því að eiga svona fjársjóð og þó að sorgin sem fylgir því að missa hann yfirgnæfi allt núna veit ég að gleðin nær einhvern tíma aftur yfirhöndinni. Ég hugga mig við það.
Minningar mínar um Halla eru svo margar að ég gæti fyllt bók með þeim:
Ferðirnar okkar til Kanarí og Spánar og þegar þú komst í heimsókn til okkar Önnu Siggu í Ungverjalandi. Svo gleymi ég ekki þegar við héldum epískan fyrirlestur fyrir langþreytta iðjuþjálfanema sem voru að kikna undan náminu. Þau voru svo endurnærð eftir klukkutíma með okkur að þau litu út fyrir að vera tilbúin í að sigra heiminn hálftíma eftir útskrift. Þú áttir salinn þá eins og þú gerðir yfirleitt þar sem fólk kom saman. Svo þessir mörgu rúntar sem ég, þú og Bími fórum um Reykjavík þegar við höfðum ekkert betra að gera. Þeir voru skemmtilega gefandi. Góð tónlist, góður félagskapur og enginn að flýta sér neitt. Minningarnar eru svo margar. Ég get ekki gert þeim öllum nógu góð skil hér.
Þú áttir að vera svaramaðurinn minn. Ég gleymi því aldrei þegar ég sagði þér að það kæmi enginn annar til greina. Þú varst svo innilega ánægður að heyra það. Þú sást fyrir þér ræðuna sem þú myndir flytja. Ég efa ekki að hún hefði verið einn af þessum gullmolum sem hefði fengið fólk til að leggjast á gólfið af hlátri.
Halli átti ófáa vini og mjög hátt hlutfall þeirra litu á hann sem sinn allra besta vin. Sú staðreynd lýsir einna best því skarði sem fráfall hans skilur eftir sig.
Ég sendi öllum sem hafa misst þennan stórkostlega mann úr lífi sínu mínar dýpstu samúðarkveðjur og þá sérstaklega Bóel, Björgvin, Kidda, Lofti og Bíma.
Jón Ari Arason.
Það kom sem þruma úr heiðskíru lofti, Jón Ari sambýlismaður minn hringdi í mig frá Íslandi í síðustu viku. Ég heyrði strax að eitthvað var verulega að en gerði mér ekki strax grein fyrir að heimurinn hefði snúist á hvolf og skipt litum, að einn merkasti maður sem ég hef hitt væri dáinn.
Það vita margir í kringum mig í Ungverjalandi hver Halli var þó þau hafa ekki hitt hann. Halli kom hingað í heimsókn, við vorum svo spennt að kynna hann fyrir okkar litla heimi hér að ég var búin að segja flestum sem ég umgekkst að einn skemmtilegasti og klárasti maður sem ég veit um væri að koma í hingað. Það var frábær tími, þegar ég þurfti að vera læra sendi ég strákana í höfuðborgina að spóka sig, sem virkaði vel á báða bóga.
Svo stórum hluta í lífi svo margra var kippt í burtu, þó ég viti vitsmunalega að sárindin og sorgin eigi eftir að dofna og að upp muni standa brunnur af einstökum minningum af tímanum sem við fengum að eiga með Halla, þá skynja tilfinningarnar það ekki. Maður verður virkilega að hafa sig allan við að einbeita sér að því fyrrnefnda til að komast í gegnum þessa þoku sem liggur yfir okkur á þessum tíma. Einnig verður maður að muna hversu lánsamur maður hefur verið að hafa fengið að kynnast honum.
Elsku Halli. Því miður kemst ég ekki heim fyrir þína hinstu kveðju, en ég verð með hugann hjá þér og þínum á ferðinni heim til Íslands.
Ég sendi mínar dýpstu samúðarkveðjur til Björgvins, Bóelar, bræðra hans Kidda og Lofts. Einnig vil ég votta samúð mína hinum stórkostlega hópi vina sem hafa staðið sem einn með Bíma í stórhlutverki þessa síðustu óraunverulegu daga.
Anna Sigríður Pálsdóttir (Anna Sigga).
Hinsta kveðja
Halli Vinur minn Íslenski bróðir minn Við sjáumst hinum megin.
Thomas Aagaard.
Elsku Halli frændi! Takk fyrir allar sögurnar sem þú last fyrir mig. Takk fyrir að vera alltaf svo góður við mig. Þú ert besti frændi minn. Ég veit að núna ertu engill sem passar mig hvert sem ég fer. Ég elska þig! Sofðu rótt, Halli frændi. Þín guðdóttir,
Karen Lilian Aagaard.
24.8.2010 Hugarafl.
Minning
Hallgrímur Björgvinsson, einn af stofnendum Hugarafls er fallinn frá, 34 ára að aldri.
Fyrir hönd aðstandenda er þeim sem vilja minnast hans er bent á Hugarafl kt.460204-2240, reikningsnúmer 0303-13-000429.
Fráfall Hallgríms er mikill missir fyrir aðstandendur hans og vini, Hugaraflsfélaga og alla aðra sem létu sér málaflokk einstaklinga með geðraskanir varða.
Hallgrímur var hugsjónamaður og brautryðjandi. Hann stofnaði ásamt vinum sínum Hugarafl 5.júní 2003. Hugarafl lagði af stað með þá hugsjón að efla áhrif einstaklinga með geðraskanir á geðheilbrigðisþjónustuna, nær sem fjær. Einnig hafði félagið frá upphafi það að markmiði að efla þekkingu landsmanna á geðröskunum og bataferli, vildi breyta áherslum í geðheilbrigðiskerfinu og efla virðingu í nálgun og allri meðferð geðsjúkra. Hallgrímur gafst aldrei uppá að fræða aðra um geðheilsuna, mikilvægi þess að trúa á vonina, eigin bjargráð og tækifæri. Með sinni einstöku frásagnargleði dýpkaði hann skilning margra notenda, aðstandenda og fagfólks á völundarhúsi geðraskana og mikilvægi þess að manneskjan gæti haldið reisn og sjálfstæði þrátt fyrir erfiða og á stundum vonlitla baráttu. Hann kenndi okkur að það væri alltaf von, að það væri hægt að ná bata og að það myndi birta til. Hallgrímur lagði áherslu á að allir væru jafnir og að öllum ætti að gefast tækifæri til að öðlast lífshamingju með öllum mögulegum ráðum.
Hallgrímur tók þátt í mörgum verkefnum sem stuðluðu að breyttum viðhorfum almennings og fagfólks á geðröskunum. Má þar helst nefna Geðfræðslu Hugarafls sem stuðlar að aukinni þekkingu grunn- og menntaskólanema á mikilvægi geðheilsu, eflir sjálfsbjargarviðleitni ungmenna og minnkar fordóma. Hann fékk ungmenni og aðra til að skilja að tilfinningar væru eins og hvert annað viðfangsefni sem bæri að virða og hlusta á á hverjum tíma. Hann fræddi lækna- og iðjuþjálfanema um reynslu sína, þjálfaði nema í iðjuþjálfun á vettvangi og var ávallt tilbúinn að gefa af sér öðrum til gagns og gamans. Hann var um tíma liðsmaður hjá Félagsþjónustunni og Samherji á vegum Hugarafls fyrir nokkra einstaklinga. Hann sýndi þeim einstaka nálgun sem byggði fyrst og fremst á kærleik og umburðarlyndi. Hallgrímur starfaði hjá Hlutverkasetri við úttekt á þjónustu við geðsjúka í búsetukjörnum. Hann lagði sig fram um að mæta hverjum og einum einstaklingi á eigin forsendum. Hallgrímur kom oft fram opinberlega og breytti sýn og viðhorfum almennings til geðsjúkdóma. Hér er aðeins fátt eitt upp talið.
Undanfarin 3 ár hefur verið unnið að heimildarmynd um lífshlaup Hallgríms. Þar var fylgst með honum í starfi og leik, áherslum hans og lífssýn, sambandi hans við fjölskyldu sína og vini. Hallgrímur gefur þar ótrúlega einlæga og mikilvæga innsýn inní líf sitt þar sem skiptust á skin og skúrir. Hann reyndi ávallt að læra af öllum aðstæðum sem upp komu og gat á ótrúlegan hátt skoðað allar hliðar á dagsins önnum og tilgangi lífsins. Myndin verður sýnd almenningi á næstunni og mun verða okkur öllum dýrmæt minning um góðan dreng og mikilvægan boðskap hans til lífsins og tilverunnar. Hans verður sárt saknað.
Við sendum foreldrum og bræðrum Hallgríms, ásamt öðrum aðstandendum og vinum, okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Fyrir hönd Hugarafls.
Auður Axelsdóttir
Minning.
1. febrúar 1944 - 7. október 2010.
Ragnhildur Bragadóttir fæddist á Akureyri 1. febrúar 1944. Hún lést á Landspítalanum í Fossvogi 7. október 2010. Foreldrar hennar voru Bragi Sigurjónsson, bankaútibússtjóri og alþingismaður, f. 9. nóvember 1910, d. 29. október 1995, og Helga Jónsdóttir húsmóðir, f. 28. janúar 1909, d. 18. ágúst 1996.
Ragnhildur var næstyngst sex systkina. Elstur var Sigurjón bankastarfsmaður, f. 24. apríl 1937, d. 4. febrúar 1976; þá Hrafn hæstaréttardómari, f. 17. júní 1938, Þórunn deildarstjóri í menntamálaráðuneytinu, f. 13. september 1940, Gunnhildur sjúkraliði, f. 5. desember 1941, og yngstur Úlfar rannsóknarprófessor, f. 22. apríl 1949.
Ragnhildur giftist Ingvari Baldurssyni, f. 21. mars 1943, forstöðumanni hjá Orkuveitu Reykjavíkur. Þau skildu. Börn þeirra eru 1) Helga sérfræðingur, f. 9. ágúst 1967, sambýlismaður hennar var Sigurgeir Einarsson, rafeindavirki, f. 23. desember 1962, d. 2. maí 2004. Sonur þeirra er Elvar, háskólanemi, f. 11. október 1988; 2) Baldur, verkefnastjóri, f. 21. júní 1971, eiginkona hans er Sigríður Hrund Pétursdóttir, viðskiptafræðingur, f. 12. janúar 1974, synir þeirra eru tvíburarnir Kolbeinn Sturla og Starkaður Snorri, f. 4. október 2004, og Styrmir Snær, f. 2. júní 2010.
Ragnhildur ólst upp á Akureyri og lauk gagnfræðaprófi frá Gagnfræðaskóla Akureyrar árið 1960. Hún lauk stúdentsprófi frá Verkmenntaskólanum á Akureyri 1990. Ragnhildur vann hjá Landsímanum á Akureyri, Bókabúð Jónasar á Akureyri, Útvegsbankanum á Akureyri, Íslandsbanka og síðast sem fjármálastjóri Menntaskólans á Akureyri uns hún fluttist suður til Reykjavíkur. Þar starfaði hún m.a. fyrir Rauða krossinn, Hugarafl og Háskóla Íslands. Á meðan Ragnhildur bjó á Akureyri starfaði hún að ýmsum félagsmálum, vann m.a. fyrir Kvennaframboðið og sat í bæjarmálanefndum fyrir það framboð. Þá sat hún í stjórn Ferðafélags Akureyrar og vann á skrifstofu félagsins. Hún starfaði lengi með Soroptimistafélagi Íslands. Í Reykjavík vann hún að málefnum geðfatlaðra og var einn af stofnendum Hugarafls.
Ragnhildur verður jarðsungin frá Neskirkju í dag, 13. október 2010, og hefst athöfnin kl. 11.
Elsku mamma.
Um mitt sumar greindist þú með krabbamein og við lögðum af stað í baráttu sem við ætluðum að vinna. Áður en við gátum hafið meðferðina þá var baráttan töpuð. Síðustu vikur varstu orðin þreytt og varðst hvíldinni fegin og það var erfitt fyrir mig að sleppa, en væntumþykja mín til þín gaf mér styrk til þess.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Þín
Helga.
Það er sól og fuglarnir syngja í trjánum. Ómur af gleði og ærslum barnanna berst um garðana. Við sitjum tvær systur inni á sjúkrastofu og rifjum upp gleði bernskunnar. Þá var sól í götu bernskunnar.
Systir mín er að ljúka lífsgöngu sinni allt of fljótt. Ég hefði óskað henni notalegra daga ellinnar, líkt og við áttum með foreldrum okkar.
„Sálir mannanna eru eins og reikistjörnur, sem himingeimur skilur og snúast um sameiginlega þungamiðju.
En til er það líka, að þær líkjast halastjörnu, sem fylgir óvenjulegum lögum.
Til er það, að sá, er lengst kemst í námunda við ljósið, kafar einnig lengst í afgrunn kuldans og myrkursins.“
(Úr Skriftamálum einsetumannsins eftir Sigurjón Friðjónsson.)
Ég hugsa um myrkur síðustu ára, sem eru þó mörkuð sigrum og gleði upphafsára Hugarafls, þar sem margir hafa fengið kjark og þor á ný. Einnig systir mín, sem var ein af stofnendum þess.
Ég minnist áranna okkar á Akureyri. Við tvær eftir af systkinunum. Tvær sjálfstæðar konur með börnin okkar og okkar góðu foreldra.
Ég minnist þess þegar börnin þín komu í heiminn. Nálægðar þinnar þegar sólargeislinn fæddist. Göngu þinnar með okkur mæðgum.
Ég minnist funda um málefni fatlaðra. Áranna okkar í Kvennaframboðinu. Þá var nú mikið fundað, talað og sungið. Þá ríkti gleðin ein.
Og góðu árin þín í Ferðafélaginu eru ofarlega í huga. Fararstjórnin, vinnuferðirnar í Herðubreiðarlindir. Ánægjan yfir kyrrðinni og fegurð landsins okkar.
„Liðnar hamingjustundir eru fastar við hjarta mannsins á sárri taug. Þegar hún slitnar verður eftir ör, sem lengi svíður.
Þegar þú sýnir manninum í hillingu það, sem hann þráir mest og honum finnst jarðnesk hamingja og gróður sálar sinnar liggja við, og kippir því frá honum aftur – þá er erfitt að fylgja þér.“
(Sigurjón Friðjónsson)
Síðan komu erfið ár hjá okkur báðum. Foreldrar okkar létust. Þú tókst þá ákvörðun að flytja suður til barnanna þinna.
Við tóku ár myrkurs og baráttu við þunglyndi.
Síðasta ár hefur einkennst af miklum veikindum jafnt til líkama og sálar.
Samt koma endalokin mér í opna skjöldu.
Þú kvaddir að morgni dags. Það var friður yfir þér.
Sólin skín í götu bernskunnar, þrestirnir syngja í trjánum Eigðu góða heimkomu.
Ég þakka fyrir mig og börnin mín og kveðja frá sólargeislanum.
Gunnhildur Bragadóttir.
Svo óvænt er komið að leiðarlokum, gengin er móðursystir okkar Ragnhildur Bragadóttir, Systa. Skarð er höggvið í frændgarð okkar, sem ekki verður fyllt.
Systa bjó lengst af á Akureyri og því var samgangur okkar bræðra við hana ekki ýkja mikill en hún var engu að síður stór hluti af þeirri upplifun að fara norður til afa og ömmu í höfuðból fjölskyldunnar í Bjarkarstíg. Þar var hún tíðum eins og aðrir úr fjölskyldunni.
Um hugann flögra myndir af Systu í Bjarkarstígnum þar sem hún horfir út undan sér með stríðnisglampa í augum og skýtur hnyttinni athugasemd inn í umræðuna og á eftir fylgir dillandi hlátur. Þannig upplifðum við bræður Systu, sterka konu sem gat séð spaugilegu hliðina á lífinu og tilverunni og hafði einstakt lag á að gera góðlátlegt grín að öllu án þess að undan sviði.
Þú áttir auð er aldrei brást,
þú áttir eld í hjarta,
sá auður þinn er heilög ást
til alls hins góða og bjarta.
Til meiri starfa Guðs um geim
þú gengur ljóssins vegi.
Þitt hlutverk er að hjálpa þeim
er heilsa nýjum degi.
(Hrefna Tynes)
Söknuðurinn er sár en minningar um góða konu eru þó nokkur huggun. Við kveðjum Systu með djúpri virðingu og þökk. Megi Guð styrkja þá sem syrgja.
Bragi Björnsson og
Guðmundur Björnsson.
Hugarafl kveður í dag einn af sínum kærustu meðlimum, Ragnhildi Bragadóttur. Ragnhildur var einn af stofnendum Hugarafls. Baráttuandi var eitt af einkennum hennar og fóru þar saman hugsjónir, dugnaður og þrautseigja. Segja má að allir kostir hennar lifi í Hugarafli í dag.
Ragnhildur var fædd og uppalin á Akureyri og heyra mátti af tali hennar hversu vænt henni þótti um heimaslóðir sínar. En fyrir nokkrum árum flutti hún til Reykjavíkur.
Ragnhildur var margfróð og fróðleiksleit hennar virtist vera ótakmörkuð og vann hún að ýmsum málefnum. Við hjá Hugarafli þökkum þessari stórmerku konu störf hennar í gegnum árin.
Áfram – og alltaf heim,
inn gegnum sundin blá.
Guðirnir gefa þeim
gleði, sem landið sjá.
Loks eftir langan dag
leit ég þig helga jörð.
Seiddur um sólarlag
sigli eg inn Eyjafjörð
(Davíð Stefánsson.)
Fjölskyldu hennar sendum við okkar innilegustu samúðarkveðjur.
F.h. Hugarafls,
Herdís Benediktsdóttir.
Elsku Ragnhildur mín.
Minningarnar eru margar og ýmislegt sem við höfum brallað saman, mín kæra. Ég starfaði í Geðhjálp þegar leiðir okkar lágu saman og við ákváðum að stofna hóp sem myndi hafa áhrif á geðheilbrigðismál og breyta nálgun í meðferð fólks með geðraskanir. Þegar við áttum ekki lengur samleið með Geðhjálp kom ekki til greina að gefast upp. Við stofnuðum Hugarafl árið 2003 í Grasagarðinum ásamt Garðari Jónassyni heitnum, Hallgrími Björgvinssyni sem lést nú í haust og Jóni Ara Arasyni. Við höfðum háleit markmið, stefndum á að nýta reynslu geðsjúkra til góðs og við vildum breyta áherslum í kerfinu og fara nýjar leiðir. Þannig vildum við efla virðingu, minnka fordóma og upplýsa almenning um þá staðreynd að það væri hægt að ná bata.
Haustið hefur verið okkur mjög erfitt, elsku vinkona, við höfum horft á eftir tveimur öflugum baráttumönnum, Hallgrími og þér, og eftir situr mikill söknuður. En einnig dýrmætar minningar og mikil reynsla sem okkur ber að nýta og fylgja eftir og það munum við sannarlega gera. Þú varst klettur í okkar starfi og þú lagðir ríka áherslu á að öllum liði vel. Einnig að virðing fyrir samferðafólki væri rík og jákvæðni mætti öllum þeim sem kæmu til okkar. Þú fagnaðir alltaf nýliðum og lagðir sérstaka áherslu á að sá sem tæki skrefið og léti verða af því að ganga til liðs við hópinn, myndi ekki þurfa að bíða og myndi mæta hlýju og stuðningi. Þau verkefni sem þú tókst að þér voru viðamikil og þú tókst á við þau af æðruleysi og krafti. Fjáröflun var oft í þínum höndum, stefnumótun og fræðsla í HÍ og víðar og að auki utanumhald á staðnum. Þú gekkst í þetta allt saman og meira til, án þess að mikið bæri á.
Þú sagðir skoðun þína hiklaust og veittir okkur hinum þannig oft ómetanlega leiðbeiningu í starfinu og ákvarðantöku. Þú veittir mér og öðrum traust, ræddir við þá sem litu inn og gafst tíma í spjall. Við munum halda áfram í þínum og ykkar anda með öllu því góða fólki sem hefur bæst í okkar hóp, bretta upp ermar og gefast ekki upp. Verkefnin eru næg, við eigum enn eftir að stofna kaffihúsið okkar og auðvitað skjólshúsið sem þú barðist svo ötullega fyrir sem valmöguleika í veikindum í stað innlagna.
Vinátta okkar var dýrmæt, kæra vinkona, og þú gafst mér mikið. Við áttum dýrmætar stundir, studdum hvor aðra og hlógum saman og grétum saman ef harðnaði á dalnum. Ég fékk að heyra um börnin þín, Baldur og Helgu, sem þú elskaðir svo mikið, ömmustrákana þína sem gáfu þér svo mikið, ég fékk að fylgjast með Elvari sem þú varst svo stolt af og yndislegu tvíburunum og Styrmi litla. Þú varst svo stolt af fólkinu þínu og deildir því gjarnan með mér og það hefur mér þótt ómetanlegt og þykir svo vænt um. Þrátt fyrir veikindi þín undanfarna mánuði hefur þú fylgst vel með Hugaraflinu, ávallt spurt frétta og hvatt okkur áfram. Ég mun sakna þín mikið, mín kæra vinkona, og ég mun ávallt geyma minningarnar í hjartanu.
Ég votta aðstandendum og vinum mína dýpstu samúð.
Auður Axelsdóttir.
Hinsta kveðja
Elsku amma, þú verður alltaf með okkur í bænum okkar.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson.)
Strákarnir þínir,
Elvar, Kolbeinn Sturla, Starkaður Snorri og Styrmir Snær.
